و در آيه‌ وَ جَعَلْنا ذُرِّيَّتَهُ هُمُ الْباقِينَ‌ اشكالى ندارد كه بگوئيم قوم آنحضرت همه هلاك شدند و فقط ذرّيّه او باقى ماند نه نسبت بهمه اقوام. ايضا در لا عاصِمَ الْيَوْمَ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ‌ ظاهرا مراد محلّ طوفان است نه همه جا.

وانگهى اگر مراد سوار كردن از همه جنس حيوانات در كشتى باشد پيداست كه نه كشتى آن وسعت را داشت كه آن همه حيوانات در آن جاى گيرند و مدتى با علوفه و آب تأمين شوند و نه امكان داشت كه حيوانات بى‌شمار روى زمين را جمع كنند و بقولى لازم بود اقلّا سه هزار و پانصد نوع از پستانداران در كشتى گذاشته و مدتى غذاى آنها را تأمين كنند. وانگهى در صورت عمومى بودن رسالت آنحضرت لازم بود كه رسالت آن بزرگوار بهمه جاى عالم رسيده باشد و همه تكذيب كرده باشند تا مستحقّ عذاب گردند زيرا وَ ما كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّى نَبْعَثَ رَسُولًا اسراء: ١٥.

و اثبات اين مطلب كه آنحضرت نمايندگان فرستاده و تبليغ كرده است مشكل بلكه غير ممكن ميباشد.

خلاصه: احتمال نزديك بيقين آنست كه طوفان نوح مثل بلاهاى قوم هود، صالح و لوط عليهم السّلام محلّى بوده است مگر آنكه بگوئيم كه در روزگار نوح عليه السّلام خشكى روى زمين خيلى كوچك و منحصر بمحل قوم آنحضرت بوده است در اينصورت طبيعى است كه بگوئيم همه جاى زمين را كه مثلا ببزرگى استان گيلان بود آب فرا گرفته است.

صاحب المنار كه قائل بمحلّى بودن طوفان است ميگويد: ظواهر آيات بكمك قرائن و تقاليد رسيده از اهل كتاب نشان ميدهد كه آنروز در همه زمين جز قوم نوح نبودند و آنها هم در اثر طوفان از بين رفتند و جز فرزندان او (و مؤمنين) باقى نماندند و اين مقتضى آنست كه طوفان محلّى بوده ولى خشكى در آنروز