نبذ: انداختن چيزى از روى بى‌اعتنائى (راغب) ديگران مطلق انداختن و طرح گفته‌اند ولى قيد بى‌اعتنائى در اغلب آيات ملحوظ است مثل‌ فَأَخَذْناهُ وَ جُنُودَهُ‌ فَنَبَذْناهُمْ‌ فِي الْيَمِ‌ قصص: ٤٠. فرعون و لشكريان او را گرفته و بدريا انداختيم و نيز در آيه‌ فَنَبَذُوهُ‌ وَراءَ ظُهُورِهِمْ‌ آل عمران: ١٨٧. عدم اعتنا ملحوظ است يعنى از روى بى‌اعتنائى آنرا بپشت سر انداختند و اهميّت ندادند.

ايضا در كَلَّا لَيُنْبَذَنَ‌ فِي الْحُطَمَةِ همزه: ٤.

ولى در آيه‌ فَنَبَذْناهُ‌ بِالْعَراءِ وَ هُوَ سَقِيمٌ‌ صافات: ١٤٥. لَنُبِذَ بِالْعَراءِ وَ هُوَ مَذْمُومٌ‌ قلم: ٤٩. كه هر دو درباره يونس عليه السلام است ظاهرا مطلق انداختن مراد باشد.

در آيات‌ وَ اذْكُرْ فِي الْكِتابِ مَرْيَمَ إِذِ انْتَبَذَتْ‌ مِنْ أَهْلِها مَكاناً شَرْقِيًّا ... فَحَمَلَتْهُ‌ فَانْتَبَذَتْ‌ بِهِ مَكاناً قَصِيًّا مريم:

١٦ و ٢٢. انْتِبَاذ بمعنى اعتزال و كنار كشيدن است گوئى شخص خويش را بدور مياندازد گويند: «انْتَبَذَ فلانٌ:

اعْتَزَلَ و تَنَحَّى فى ناحية» يعنى ياد كن مريم را كه كنار شد از اهلش در مكان شرقى ... مريم بعيسى حامله شد و او را بمكان دورى بكنار برد.

وَ إِمَّا تَخافَنَّ مِنْ قَوْمٍ خِيانَةً فَانْبِذْ إِلَيْهِمْ عَلى‌ سَواءٍ إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْخائِنِينَ‌ انفال: ٥٨.

يعنى: اگر از قوميكه با آنها پيمان عدم تعرض بسته‌اى ترسيدى كه خيانت و عهد شكنى كنند عهدشان را روى عدالت بسوى آنها بيانداز (تا تو و آنها در از بين بردن پيمان برابر باشيد، يا تو بعدالت رفتار كرده باشى).

نبز: وَ لا تَلْمِزُوا أَنْفُسَكُمْ وَ لا تَنابَزُوا بِالْأَلْقابِ‌ حجرات: ١١.

در مجمع فرموده: نبز بد لقب دادن است در اقرب الموارد گفته: «نَبَزَهُ‌ بكذا: لَقَّبَه به» و آن در القاب قبيح شايع است در قاموس تنابز را تعاير