تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٥ - شان نزول (سندى بزرگ بر فضيلت اهل بيت پيامبر" ص" )

و اما علماى شيعه همه اتفاق نظر دارند كه اين هيجده آيه يا مجموع اين سوره، در ماجراى فوق نازل شده است، و همگى بدون استثناء در كتب تفسير يا حديث، روايت مربوط به آن را به عنوان يكى از افتخارات و فضائل مهم على ع و فاطمه زهرا و فرزندانشان آورده‌اند.

حتى چنان كه در آغاز سوره گفتيم اين مطلب به قدرى معروف و مشهور است كه در اشعار شعرا، و حتى در شعر معروف" امام شافعى" آمده است.

در اينجا بهانه‌جويانى كه هر وقت به فضائل على ع مى‌رسند حساسيت فوق العاده‌اى نشان مى‌دهند منتهاى دقت را در اشكال‌تراشى به عمل آورده و خرده- گيرى‌هايى بر اين شان نزول دارند از جمله:

١- اين سوره" مكى" است در حالى كه داستان شان نزول مربوط به بعد از تولد امام حسن ع و امام حسين ع است كه قطعا در مدينه واقع شده! ولى چنان كه در آغاز اين سوره مشروحا بيان كرديم دلائل روشنى در دست داريم كه نشان مى‌دهد تمام سوره" هل اتى" و يا لا اقل" هيجده آيه" در مدينه نازل شده است.

٢- لفظ آيه عام است چگونه مى‌توان آن را تخصيص به افراد معينى داد.

ولى ناگفته پيدا است كه عام بودن مفهوم آيه منافاتى با نزول آن در مورد خاصى ندارد، بسيارى از آيات قرآن مفهوم عام و گسترده‌اى دارد، ولى شان نزول كه مصداق اتم و اعلاى آن است مورد خاصى مى‌باشد، و اين عجيب است كه عموميت مفهوم آيه‌اى را كسى دليل بر نفى شان نزول آن بگيرد.

٣- بعضى، شان نزولهاى ديگرى نقل كرده‌اند كه با شان نزول فوق سازگار نيست، از جمله اينكه" سيوطى" در" در المنثور" نقل كرده كه مرد سياه پوستى خدمت پيامبر ص آمد و از" تسبيح" و" تهليل" سؤال كرد.