تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٥ - تفسير چهرههاى خندان و چهرههاى عبوس در صحنه قيامت

آنها مى‌گويند: (پروردگارا همه چيز به ما داده‌اى) آيا روى ما را سفيد نكردى؟ آيا ما را وارد بهشت ننمودى؟ و رهايى از آتش نبخشيدى؟

در اين هنگام حجابها كنار مى‌رود (و خداوند را با چشم دل مشاهده مى‌كنند) و در آن حال چيزى محبوبتر نزد آنان از نگاه به پروردگارشان نيست" [١] جالب توجه اينكه: در حديثى از" انس بن مالك" از آن حضرت ص آمده است كه فرمود:

ينظرون الى ربهم بلا كيفيت و لا حد محدود و لا صفة معلومة

:" آنها به پروردگارشان مى‌نگرند بدون كيفيت و حد محدود و صفت مشخصى"! [٢] و اين حديث تاكيدى است بر شهود باطنى نه مشاهده با چشم.

" باسرة" از ماده" بسر" (بر وزن نصر) به معنى چيز نارس و كار قبل از موعد است، و لذا به ميوه كال نخل،" بسر" (بر وزن عسر) گفته مى‌شود، و سپس به درهم كشيدن صورت و عبوس بودن اطلاق شده است، از اين جهت كه عكس العملى است كه انسان قبل از فرا رسيدن رنج و عذاب و ناراحتى اظهار مى‌دارد.

به هر حال آنها وقتى كه نشانه‌هاى عذاب را مى‌نگرند، و نامه‌هاى اعمال خويش را خالى از حسنات، و مملو از سيئات، مشاهده مى‌كنند، سخت پريشان و محزون و اندوهگين مى‌شوند، و چهره در هم مى‌كشند.

[١]" روح المعانى" جلد ٢٩ صفحه ١٤٥.

[٢]" تفسير الميزان" جلد ٢٠ صفحه ٢٠٤.