تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٠ - تفسير مرگ بر او چه نقشه شومى كشيد!

و به اين ترتيب آخرين سخن خود را بعد از مطالعه مكرر و تفكر شيطانى و براى مبارزه با قرآن اظهار داشت، و با تمام شيطنتى كه اين مغز متفكر عصر جاهليت و شرك به خرج داد با اين سخنش مدح و تمجيد فوق العاده‌اى از قرآن كرد بى‌آنكه خودش بداند، او نشان داد قرآن جاذبه فوق العاده‌اى دارد كه قلب هر انسانى را تسخير مى‌كند، و به گفته او تاثير سحرانگيزى در آن است كه دلها را مسحور مى‌سازد، و از آنجا كه قرآن هيچ شباهتى به سحر ساحران نداشت، بلكه سخنانى بود منطقى و موزون و حساب شده اين خود دليل بر آن بود كه قول بشر نيست و از يك وحى آسمانى، از جهان ما وراء طبيعت، از علم بى‌پايان خداوند، سرچشمه گرفته، كه همه زيبائيها را توأم با انسجام و استحكام در خود جمع كرده است.

" عبس" از ماده عبوس (بر وزن جلوس) به معنى در هم كشيدن چهره است، و عبوس (بر وزن مجوس) به معنى كسى است كه داراى اين صفت است.

" بسر" از ماده" بسور" و" بسر" (بر وزن نصر) گاه به معنى عجله كردن در انجام كارى قبل از فرارسيدن وقت آن است، و گاه به معنى درهم كشيدن صورت و دگرگون ساختن چهره.

در آيه مورد بحث اگر معنى دوم مراد باشد هماهنگ با جمله" عبس" مى‌شود