تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢٤ - تفسير " وليد" آن ثروتمند مغرور حق نشناس!

سپس مى‌افزايد:" من براى او مال گسترده‌اى و فراوانى قرار دادم" (وَ جَعَلْتُ لَهُ مالًا مَمْدُوداً).

" ممدود" در اصل به معنى" كشيده" است كه در اينجا ناظر به گستردگى و حجم اموال او يا كشش از نظر زمان و يا از نظر مكان است.

بعضى گفته‌اند اموال او به قدرى گسترده بود كه در فاصله مكه و طائف شتران بسيار و اسبهاى فراوان و مستغلات زياد داشت.

و بعضى گفته‌اند باغها و مزارعى داشت كه غلات يكى تمام نشده ديگرى مى‌رسيد، بعلاوه داراى صد هزار دينار طلا بود، و همه اين معانى در كلمه" ممدود" جمع است.

*** سپس به فزونى نيروى انسانى او اشاره كرده مى‌افزايد" و فرزندانى براى او قرار دادم كه همواره نزد او و در خدمت او حاضرند" (وَ بَنِينَ شُهُوداً).

دائما آماده كمك و خدمت بودند، و حضورشان مايه انس و راحت او بود، و هرگز به خاطر تنگى معيشت مجبور نبودند هر كدام به نقطه دور دستى سفر كنند، و پدر را در رنج دورى و هجران و تنهايى بگذارند، در بعضى از روايات آمده او ده فرزند داشت.

*** و بعد به ساير مواهبى كه به او ارزانى داشته بود به طور كلى اشاره كرده مى‌فرمايد:" وسائل زندگى او را از هر نظر فراهم ساختم" (وَ مَهَّدْتُ لَهُ تَمْهِيداً).

نه فقط مال و فرزندان برومند، بلكه در جهات اجتماعى و جنبه‌هاى جسمانى از هر نظر غرق در نعمت بود.

" تمهيد" از ماده" مهد" در اصل به معنى محلى است كه براى كودك آماده‌