در آن وقت ما شیعیان چه فکر می‌کردیم ، یعنی ائمه ما چه دستور می‌دادند ؟ ما از علی بن ابیطالب چه الهام می‌گرفتیم ؟ وقتی که از ائمه ما سؤال‌ می‌کنند که ایمان چیست ؟ می‌فرمایند : « الایمان ، معرفة بالجنان و اقرار باللسان و عمل بالارکان » [١] .
ایمان با سه چیز محقق می‌شود : اعتقاد قلبی ، اقرار به زبان ، و عمل با اعضا و جوارح اصلا ائمه ما عمل را جزو ایمان شمرده اند ، یعنی کسی که عمل‌ ندارد ایمان ندارد دلش را خوش نکند بگوید ایمان مجزای از عمل می‌تواند وجود داشته باشد اگر در قرآن می‌بینید مؤمنین تمجید شده اند ، خیال نکنید مقصود کسانی است که یک گرایش اعتقادی دارند ولی در برنامه عملی شرکت‌ ندارند خیر در قرآن هر جا که مؤمنین تمجید شده اند ، یعنی کسانی که‌ شهادتین را می‌گویند و در دل اعتقاد دارند و با جوارح و اعضای خودشان عمل‌ می‌کنند .

شیعه و مرجئه گری

در آن وقت ، این آسیب اختصاص به جناحی از اهل تسنن که آنها را مرجئه‌ می‌گفتند داشت ، ولی امروز اگر نگاه کنید می‌بینید همان دنیای تشیع که در آن زمان در پرتو تعلیمات ائمه خودش ، صد

[١] جامع الاخبار ، فصل هجدهم ، صفحه ٤٢ و نظیر این روایت است روایاتی‌ که شیخ صدوق ( ره ) در خصال صفحه ١٧٨ - ١٧٩ و مرحوم مجلسی در بحارالانوار جلد ٦٩ صفحه ٦٤ الی ٧٣ نقل کرده‌اند .