دارد ، میل به زن ندارد یعنی مقصود از زاهد ، کسی نیست که طبیعتا به حکم‌ غریزه به امور دنیوی بی‌میلی دارد ، بلکه زهد به صورت یک مفهوم اخلاقی‌ ذکر می‌شود ، و زاهد یعنی کسی که به حسب طبیعت و غریزه ، به لذت مادی‌ رغبت دارد ولی به خاطر هدفها و منظورهای بالخصوصی عمل و رفتارش مانند عمل مردم بی‌رغبت است یعنی از چیزی که به آن میل و رغبت دارد بخاطر هدفی صرف نظر می‌کند به عبارت دیگر توجه روحی و فکری به چیزی و آن را هدف فعالیت قرار دادن یک مطلب است ، و رغبت طبیعی مطلب دیگری است‌ زهد ، بی‌اعتنائی به امور مورد رغبت طبیعی است ، پس این را به حسب‌ عرف زهد می‌گویند . زهد یعنی انسان از امور مورد طبع خودش به خاطر هدفی دست بردارد حالا باید روی آن هدف بحث کرد و نظر اسلام را مشخص نمود اولا ببینیم آیا در اسلام چنین چیزی به صورت یک امر واجب یا مستحب هست ؟ یعنی آیا اسلام‌ به صورت وجوبی یا استحبابی توصیه کرده است که انسان به خاطر هدفی‌ احیانا از لذات مادی موافق طبیعت خودش در دنیا چشم بپوشد ؟ یا اساسا در اسلام چنین چیزی وجود ندارد و اصلا در اسلام توصیه به ترک لذت مادی‌ برای یک هدف که آن هدف هر چه می‌خواهد باشد ، نشده است ؟ اگر قبول کردیم که در اسلام چنین چیزی هست ، مرحله بعدش این است که‌ اسلام زهد را به خاطر چه هدفهائی توصیه کرده است ؟ آن هدفهای عالی که اسلام به خاطر آن بی‌اعتنائی به مشتهیات را