سحر از دو ساعت مانده به طلوع صبح بلند شویم و بعد ، از عمق روح خودمان‌ یا رب یارب بگوییم ؟ اساسا بیدار نمی‌شویم و اگر هم بیدار شویم درست‌ مثل مستی که چند جام شراب خورده است ، تلو تلو می‌خوریم .
پس اگر انسان بخواهد لذتهای معنوی و الهی را در این دنیا درک کند ، چاره ای ندارد جز اینکه از لذتهای مادی و جسمانی کسر بکند علی علیه السلام‌ ، سحر که بلند می‌شد ، حال عجیبی داشت ، وقتی نگاهش به آسمان پرستاره‌ خدا می‌افتاد ، چنین می‌خواند : « ان فی خلق السموات و الارض و اختلاف‌ اللیل و النهار لایات لاولی الالباب الذین یذکرون الله قیاما و قعودا و علی جنوبهم و یتفکرون فی خلق السموات والارض ربنا ما خلقت هذا باطلا سبحانک فقنا عذاب النار »[١] . به خدا قسم لذتی که یک مرد با ایمان‌ در آن وقت شب که بلند می‌شود و چشمش می‌افتد به آسمان پرستاره و این چند آیه قرآن را که صدای هستی است و از قلب وجود برخاسته است ، می‌خواند و با هستی همصدا می‌شود ، احساس می‌کند ، برابر است با یک عمر لذت مادی‌ در این دنیا یک چنین آدمی نمی‌تواند مثل ما زندگی کند ، نمی‌تواند سر سفره‌ شام بنشیند و در حالی که ظهر غذاهای سنگین ، انواع گوشتها ، روغنهای‌ حیوانی و نباتی ، انواع شیرینیها و انواع محرک اشتهاها خورده است ، تازه مقداری سوپ بخورد تا اشتهایش تحریک بشود این روح ، خود به خود می‌میرد ، این آدم نمی‌تواند در نیمه های شب بلند شود و اگر هم بلند شود ، نمی‌تواند از عبادت لذت ببرد .

[١] سوره آل عمران آیه . ١٩٠