او از بین نخواهد رفت ، به او خواهد رسید ، و اگر به اندازه وزن یک ذره‌ کار بد کند ، از میان نخواهد رفت و به او خواهد رسید این تعلیم یکی از بزرگترین تعلیمات برای حیات یک ملت است وقتی یک ملت فهمید که‌ سرنوشتش به دست خودش است ، سرنوشت او را عمل خودش تعیین می‌کند ، آن‌ وقت متوجه عمل و نیروی خودش می‌شود ، متوجه اینکه هیچ چیز به درد من‌ نمی‌خورد مگر عمل و نیروی من که صرف فعالیت و سعی می‌شود این خودش عامل‌ بزرگی است برای حیات . شما اگر می‌بینید در صدر اسلام مسلمین آنقدر جنبش و جوشش داشتند ، چون‌ یکی از اصول افکارشان همین بود آنها این تعلیم را که از سرچشمه گرفته‌ بودند ، هنوز منحرف نکرده بودند فکرشان این بود که هر چه من عمل و سعی‌ می‌کنم و هر چه که می‌جنبم ( البته عمل یک مسلمان اختصاص به عمل جوارح‌ ندارد بلکه نیت او هم باید صحیح باشد ، ایمانش هم باید صحیح باشد ) ، فقط همین است که به درد من می‌خورد و جز این ، چیز دیگری نیست این چقدر به انسان اعتماد به نفس می‌دهد ، چقدر انسان را متکی به نیروی خودش‌ می‌کند ؟ ! از جمله تعلیمات اسلام که در همان صدر اسلام کم و بیش آسیب‌ دید و هر چه گذشت این آسیب زیادتر شد ( نه تنها اصلاح نشد بلکه زیادتر شد ) همین مسئله است .

نقش امویها در پیدایش این آسیب

کم کم افکاری پیدا شد که عمل را تحقیر و آن را بی‌ارزش