حق و باطل - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤١

یک نوری است ، همان طور که حس و غریزه برای انسان نور است و راهنما ) کسی که عقل خودش را در خدمت نکری و علیه هدایت دین قرار دهد ، مثل کسی‌ است که در تاریکی آتش روشن کند تا در ظلمت بیابان از نور آن استفاده‌ نماید و راه پیدا کند وقتی آتش را روشن می‌کند اول استفاده هم می‌برد و اطرافش روشن می‌شود ولی خدا زود این نور را می‌برد و او را در تاریکی‌ می‌گذارد « صم بکم عمی فهم لا یرجعون »[١] ، نه تنها آنها را در تاریکی‌ باقی می‌گذارد بلکه چشم و گوش و زبانشان را هم می‌گیرد ، چون اگر چشم باز باشد ، اگر چراغی از دور پیدا شود آدم می‌بیند و راه را پیدا می‌کند ، یا اگر گوشش باز باشد ، در تاریکی صدای زنگ شتری یا بوق ماشینی را می‌شنود و متوجه می‌شود راه از آن طرف است ، یا اگر زبان آدم باز باشد فریاد می‌کشد تا اگر کسی آن نزدیکیهاست ، بشنود و او را هدایت کند ولی همه‌ اینها از او گرفته می‌شود .
« او کصیب من السماء فیه ظلمات و رعد و برق یجعلون اصابعهم فی آذانهم‌ من الصواعق حذر الموت و الله محیط بالکافرین »[٢] . این مثل شدیدتری‌ است که قرآن بیان می‌کند : برقی در آسمان می‌جهد ، یک لحظه هست و بعد خاموش می‌شود و چون همراه با رعد است اینها انگشتان خود را در گوشهای‌ خود می‌گذارند و در نتیجه از راهیابی و رسیدن به مقصد دور می‌مانند .
پس قرآن برای خدعه هیچگونه موفقیتی قائل نیست نمی‌گوید عالم را خدعه‌ اداره کرده است قرآن این منطق را قبول ندارد که