در یک کتاب وجود دارد که آن کتاب به اتفاق تمام ارباب مقاتل معتبر نیست ( البته صاحبش مرد بزرگواری است که در جوانی این کتاب را نوشته‌ و این کتاب مشتمل است بر بسیاری از مسائل که تاریخ آنها را تکذیب‌ می‌کند ، ولی هیچکدام از مورخین و محدثین و مقتل نویسان اسلام این را ننوشته اند بلکه تکذیب کرده اند و عقل هم آن را تکذیب می‌کند ) ، این‌ است که در روز بیستم ماه صفر ، اسراء ، اهل بیت پیغمبر اکرم صلی الله‌ علیه وآله وسلم ، اهل بیت امام حسین علیه السلام از شام می‌آیند به کربلا . ما آن دو جریان اصیل را به کلی فراموش کردیم ، شاید در میان همه ما دو نفر نباشند که زیارت اربعین را به قصد پیوند با حسین بن علی علیه السلام‌ خوانده باشند یا داستان جابر را از روی تدبر گوش کرده باشند ، هر جا که‌ می‌رویم صحبت از این است که اهل بیت امام حسین علیه السلام آمدند کربلا سر قبر امام حسین علیه السلام ، بعد چه شعرها ، چه مرثیه ها ، چه سینه‌ زنی‌ها ، همه براساس دروغ ! این ، علامت جامعه مرده است دروغ را می‌پذیرد اما راست را هرگز حاضر نیست بپذیرد ! جابربن عبدالله انصاری از صحابه پیغمبر اکرم و از جوانان‌ اصحاب پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم است و در جنگ خندق جوانی بوده‌ در حدود ١٦ سالگی ، تازه بالغ شده بود ، در وقت وفات رسول اکرم صلی‌ الله علیه وآله وسلم تقریبا بیست و دو سه ساله بوده و بنابراین در سنه‌ ٦١ هجری ، این مرد هفتاد و چند ساله بوده است در آخر عمر کور شده بود ، چشمهایش نمی‌دید با یک مرد محدث بزرگواری به نام عطیه عوفی آمد و قبل‌ از آنکه به سراغ تربت حسین علیه‌السلام برود ، رفت سراغ فرات ، غسل‌ زیارت کرد و از سعد که گیاهی خوشبو بوده و آن را خشک می‌کردند و بعد