نمی‌توانم با شکم سیر بخوابم .
نه تنها همسایه دیوار به دیوار را می‌گفت ، بلکه می‌گفت : « و لعل‌ بالحجاز او الیمامة من لا طمع له فی القرص » [١] . شاید در حجاز گرسنه‌ ای باشد که این قرص نان گیرش نیاید ، شاید در یمامه ، کناره های خلیج‌ فارس گرسنه ای باشد که همین قرص نان هم گیرش نیاید ، چطور من با شکم‌ سیر بخوابم ؟ این است معنی زهد که نظیر این را اگر پیدا کردید انسانیت‌ به آن افتخار می‌کند ، نه این مردگی که ما داریم که اسم بی‌عرضگی و مردگی و بی‌حرکتی خودمان را زهد گذاشته ایم این زهد نیست زهد ، زهد علی علیه‌ السلام است « او ابیت مبطانا و حولی بطون غرثی ، و اکباد حری ، او اکون‌ کما قال القائل » [٢] آیا من از کسانی باشم که درباره اش می‌گویند :

و حسبک داء ان تبیت بیطنة [٣]

این درد ترا بس که با شکم سیر بخوابی و در اطرافت افرادی گرسنه بخوابند زهد ، همان زهدی است که رسول اکرم صلی الله علیه وآله و سلم داشت با اینکه پیغمبر در اواخر عمر فوق العاده قدرت داشت ، ولی این قدر دلش‌ زنده بود ، اینقدر اهل ایثار و گذشت بود که آیه نازل شد " میانه روی را از دست نده " .
یک وقت اصحاب دیدند وجود مقدس پیامبر موقع نماز نیامد ، بعدا معلوم‌ شد که وقت نماز برهنه ای به منزل ایشان آمده و حضرت چیزی نداشته است‌ جز اینکه لباس تنش را بکند و به او بدهد و به این جهت نتوانسته است‌ به مسجد بیاید به این می‌گویند زهد و انسانیت « و لا تجعل یدک مغلولة الی‌ عنقک و لا تبسطها کل البسط فتقعد »

[٣][١] نهج البلاغه فیض الاسلام نامه ٤٥ صفحه . ٩٧٠