گفتیم کسانی که انسان را ذاتا بد و شرور میدانستند و به طبیعت او بدبین بودند ، تز اصلاحی نداشتند و انسان را قابل اصلاح نمی‌دانستند و طرح‌ مدینه فاضله برای او نمی‌ریختند حالا می‌گوئیم مارکسیسم هم قائل به تز اصلاحی‌ نیست و هر تز اصلاحی را در دوره مالکیت ، تخیل می‌شمارد و توصیه های‌ اخلاقی به عدالت و جامعه بی‌طبقه را سوسیالیسم تخیلی قلمداد می‌کند ، چرا که مارکسیسم برای بشر اختیار نمی‌شناسد ، او را تابع جامعه و ابزار تولید اقتصادی می‌داند که محکوم به جبر تاریخ است مارکس می‌گوید تحول جامعه مثل‌ تولد نوزاد است که تا موقعش نرسد ، زایمان امکان پذیر نیست ، باید صبر کرد تا ابزار تولید به آن مرحله از رشد برسد که اقتضانماید مالکیت خصوصی‌ از بین برود تاریخ مثل زن حامله است که نمی‌شود بچه اش را در سه ماهگی‌ سالم بزاید ، سقط جنین می‌شود ، باید صبر کرد تا زمانش برسد ، حداکثر کاری که می‌توان کرد این است که درد را تخفیف دهیم و زایمان را راحت تر کنیم همه کسانی که به " اصالت اجتماع " معتقدند ، یعنی انسان را فاقد سرشت ، و تمام ابعاد وجودی او را ساخته جامعه می‌دانند جبری فکر می‌کنند و تز اصلاحی را قبول ندارند چون قبول تز اصلاحی براساس این است که انسان‌ بتواند خودش را اصلاح کند و حق و عدل و راستی