اشتراکیت هر چه بود خوبی بود و خیر و صلاح و برادری و عدالت چون ثروتی‌ در کار نبود در دوره های بعد چون مالکیت پیدا شد هر چه آمد ، بدی بود و ظلم و فساد و نابرابری . پس تنها در دوره اشتراک ، حق بر جامعه حکومت داشته و بعد از آن دوره‌ ، حق و عدالتی وجود نداشته و نمی‌توانسته هم وجود داشته باشد چون مطابق‌ اصل اول انسان اصالت ندارد ، فطرت ندارد ، وجدان و اختیار ندارد ، فکرش ، روحش ، ذوقش ، وجدانش و همه چیزش تابع جامعه است و جامعه هم‌ اساسش سازمان تولیدی است ، و وضع تولیدی و جبر تاریخ هر جور ایجاب کند انسان به همانگونه ساخته می‌شود ، نور بدهد نور می‌گیرد ، ظلمت بدهد ظلمت‌ می‌گیرد .

در پس آینه طوطی صفتم داشته اند

آنچه استاد ازل گفت بگو می‌گویم

اینجا ، آینه ابزار تولید است این شر و فساد و باطل از ابزار تولید پیدا شده و جبرا هم پیدا شده ، و هست و هست تا وقتی که باز دوباره‌ ابزار تولید آنقدر رشد کند که مالکیت خصوصی امکان نداشته باشد و مالکیت‌ ، اشتراکی و عمومی گردد در این صورت باز انسانها جبرا خوب می‌شوند ، حق‌ ، سایه گستر می‌شود ، همه برادر می‌شوند ، " من " ها " ما " می‌شوند ، نور و خیر و عدالت پیدا می‌شود در این بینش ، انسان ، محکوم جبر تاریخ‌ است و ابزار بر انسان تقدم دارد یک روزی ابزار اقتضا می‌کرد که انسان‌ خوب باشد ، خوب بود ، یک روز اقتضا می‌کرد بد باشد بد بود ، الان دوره‌ بدی انسان است . یک روز هم آینده