حق و باطل
 
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص

حق و باطل - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٦٦

شناوری در دریای حادثات ، لختی و برهنگی است بلی ، کسی که نمی‌خواهد در شط حادثات واقع شود بلکه می‌خواهد در کنار اجتماع زندگی کند و نه در متن‌ اجتماع ، نمی‌خواهد اجتماع خودش را اصلاح کند ، این شخص هر جور دلش‌ می‌خواهد لباس بپوشد ، ولی آنکه می‌خواهد در دریای اجتماع بیفتد ، باید اول برهنه بشود و بعد بیفتد با تعلقات زیاد نمی‌شود به دریای اجتماع وارد شد و اجتماع را رهبری کرد .
علی‌بن ابیطالب علیه السلام شخصا چگونه زندگی می‌کرد ؟ ایشان در آن خطبه‌ معروف ، پیغمبران عظام را چنین توصیف می‌کنند : زندگی آنها ساده بود ، حتی آن پیغمبرانی که سلطنت می‌کردند ، مثل داوود پیغمبر علیه السلام و سلیمان پیغمبر علیه السلام داوود با آنهمه قدرت و ممکنتی که داشت زندگی‌ شخصی او ساده بود ، زره می‌بافت و همان زرهی را که به دست خودش بافته‌ بود در بازار می‌فروخت و از این طریق زندگی می‌کرد درباره حضرت عیسی مسیح‌ می‌فرماید : « دابته رجلاه » [١] . حضرت عیسی آنچنان آزاد و ساده زندگی‌ می‌کرد که مرکب او دو پایش ، و ابزار او دو دستش بود « سراجه باللیل‌ القمر » [٢] ، چراغ شب او ماه بود حضرت عیسی حتی اسیر چراغ و مرکب‌ هم نبود همه پیغمبران الهی چنین بودند آنها چنین زندگی می‌کردند که‌ می‌توانستند جامعه خودشان را رهبری کنند .
پس آن زهدی که فلسفه دار است ، چنین زهدهائی است نه آن زهدی که بر مبنای تصور تضاد لذت دنیا و آخرت یا تصور تضاد


[٢][١] نهج البلاغه فیض الاسلام ، خطبه ١٥٩ ، صفحه ٥٠٧ و ٥٠٨.