در مسکن و در تمام شئون زندگی ساده باشد و به کم قناعت کند ، اما براساس یک حکمت و فلسفه خاص ، نه براساس اینکه کار دنیا از کار آخرت جداست و نه براساس اینکه میان لذت دنیا و لذت آخرت تضاد و تعارض است ، بلکه برای ضرورتهایی که یا عموما و یا در مواقع و ظروف‌ خاصی پیش می‌آید که عرض کردم یکی از آنها ایثار است یعنی انسان در شرایطی که افراد دیگر هم احتیاج دارند و فقیرند ، به خاطر اینکه بتواند به آنها خیر و کمک برساند ، خودش برای خودش محرومیت ایجاد می‌کند این‌ یک کار فلسفه دار و یکی از شکوهمندترین خصائل انسانی است که انسان‌ خودش را فدای دیگران بکند ، لذت و آسایش خودش را فدای لذت و آسایش‌ دیگران بکند این ، آن چیزی است که قرآن کریم در سوره مبارکه ( هل اتی ) با زبان بسیار رسایی آن را ستایش کرده است .
در رابطه با آن داستان معروف است که علی علیه السلام و خاندان پاکش‌ غذای خودشان را یک شب به یک فقیر ، یک شب به یک یتیم و شب دیگر به‌ یک اسیر ایثار کردند ، آنچنان عظمت و اهمیت داشت که سوره ای در این‌ باره نازل شد : « و یطعمون الطعام علی حبه مسکینا و یتیما و اسیرا ، انما نطعمکم لوجه الله لا نرید منکم جزآء و لا شکورا »[١] . یعنی غذای خودشان‌ را در حالی که به آن احتیاج داشتند ، وقتی نیازمند دیگری را دیدند ، فقیر ، یتیم و اسیری را دیدند ، از خودشان گرفتند و به دیگری دادند برای چه ؟ فقط برای رضای خدا .
این یک زهد فلسفه دار و علامت زندگی روح بشر است ، اما

[١] سوره دهر ، آیه[٩] . ٨