زهدی است که علی بن ابیطالب دارد . نمی‌خورد ولی دور نمی‌ریزد زحمت‌ می‌کشد ، به دست می‌آورد ، ولی نمی‌خورد برای اینکه بخوراند ، نمی‌پوشد برای‌ اینکه دیگران را بپوشاند : « و یطعمون الطعام علی حبه مسکینا و یتیما و اسیرا ، انما تطعمکم لوجه الله لا نرید منکم جزاء و لا شکورا »[١] . آیا اسلام این جور زهد و اعراض از لذت دنیا را می‌پذیرد ؟ این گونه اعراض را که هدف انسانی دارد ، هدف معقول دارد ، می‌پذیرد ؟ البته می‌پذیرد ، اصلا کدام عقل و دل است که اینگونه زهد را بفهمد و نپذیرد ؟ اگر دینی چنین‌ زهدی را توصیه نکند ، آن ، دین نیست اگر یک مکتب اخلاقی چنین زهدی را توصیه نکند ، آن مکتب از مفاهیم عالی انسانی با خبر نیست ، از انسانیت‌ چیزی نمی‌فهمد .
این یکی از هدفها و فلسفه های زهد است ، زهدی که عقل و وجدان آن را می‌پذیرد اسلام به اینگونه زهد توصیه کرده است قرآن درباره عده ای از اصحاب پیغمبر ، انصار و مؤمنینی که در مدینه بودند می‌فرماید : « و یؤثرون علی انفسهم و لو کان بهم خصاصه »[٢] . ولو اینکه خودشان در سختی به سر می‌برند ، در مشقت به سر می‌برند ، ولی برادران مسلمان خودشان‌ را بر خودشان مقدم می‌دارند ، آنها را بر خودشان ترجیح می‌دهند زین‌ العابدین علیه السلام روزه می‌گرفت و دستور می‌داد غذائی برای خودش آماده‌ می‌کردند و معمولا دستور می‌داد غذائی از گوشت باشد مانند آبگوشتهایی که ما می‌پزیم می‌پختند وقت افطار که می‌شد خودش می‌آمد سر دیگ غذا ، دستور می‌داد

[١] سوره دهر ، آیه[٩] . ٨ [٢] سوره حشر آیه . ٩