حق و باطل
 
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص

حق و باطل - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٤٥

هم جمع نمی‌شوند . اینهم از نظر منطق اسلام مردود است .
علی علیه السلام در نهج البلاغه می‌فرماید : « ان المتقین ذهبوا بعاجل‌ الدنیا و آجل الاخرش ، سکنوا الدنیا بأفضل ماسکنت ، و اکلوها بأفضل ما اکلت » [١] . متقین و پرهیزکارانی در دنیا هستند که هم نعمت دنیا را برده‌اند و هم نعمت آخرت را در دنیا در بهترین مسکنها نشسته‌اند و بهترین‌ غذاها را خورده‌اند و در عین حال به نعمت عقبی هم رسیده‌اند .
بلی از نظر اسلام در دنیا یک لذتهائی حرام است ، لذت حرام دنیا انسان‌ را از لذت آن دنیا محروم می‌کند بلکه عقاب آن دنیا را می‌آورد لذت زنا مسلما انسان را از لذتهای اخروی محروم می‌کند و بلکه عذاب اخروی می‌آورد لذت شراب قطعا انسان را از لذتهای آن دنیا محروم می‌کند لذت قمار ( اگر لذتی داشته باشد ) همین طور ، لذت ربا همین طور ، لذت غیبت و دروغ‌ گفتن و بطور کلی لذت هر کار حرامی همینگونه است ، اما لذت حلال اینطور نیست ، قرآن تصریح کرده است که ما خوشیها را در دنیا حلال کردیم ، می‌گوید هر چه خوشی و هر چه پاکیزگی و هر چه که بدبختی برای بشر نمی‌آورد را حلال کردیم .
قرآن می‌گوید ما آن لذتی را حرام کردیم که واقعا لذت نیست ، بدبختی‌ است شراب را تو خیال می‌کنی لذت و خوشی است اما متوجه عواقب آن برای‌ روحت ، برای بدنت و برای اجتماعت


[١] نهج البلاغه فیض الاسلام نامه ٢٧ صفحه ٨٨٦ [ این نامه از عهد و پیمانهای آن حضرت علیه السلام است به محمدبن ابی‌بکر رضی‌الله عنه ، تحف‌ العقول صفحه ١٧٣ ] .