تو ، اگر اسم اینها را دنیا می‌گذاری بگذار این یک نوع از زهد بود که زهد مسیحی است و این را اسلام نمی‌پذیرد ولی متأسفانه تصور بسیاری از ما درباره زهد همین شکل مسیحی آن است .

برداشت غلط دیگر از زهد

زهد مفهوم دیگری دارد که این مفهوم را نیز باید توضیح دهیم و آن اینکه‌ نمی‌گوئیم قلمرو دنیا و قلمرو آخرت ، نه ، همه کارهای دنیا را چون وظیفه‌ است باید انجام بدهیم ، ولی حساب لذت دنیا از حساب لذت آخرت جداست‌ ، ما یا باید در دنیا لذت ببریم و از لذت آخرت محروم باشیم یا لذت‌ آخرت را به دست آوریم و خودمان را از لذت دنیا محروم کنیم اینهم خودش‌ یک طرز تفکری است این اشخاص نمی‌گویند که باید کار و کسب و زندگی را رها کرد ، می‌گویند چون وظیفه است انجام می‌دهیم ولی کوشش می‌کنیم در این‌ دنیا لذت نبریم برای اینکه هر چه در این دنیا لذت ببریم از لذت آخرت‌ ما کاسته می‌شود . هر چه که در دنیا خوشی کنیم از خوشی‌های آخرت ما کاسته می‌شود پس در اینجا لذت دنیا را می‌دهیم تا لذت آخرت را بگیریم ابوعلی سینا در نمط نهم " اشارات " می‌گوید : المعرض عن متاع الدنیا و طیباتها یسمی باسم‌ الزاهد یعنی به کسی که از لذت دنیا اعراض می‌کند برای اینکه به لذت‌ آخرت برسد ، اصطلاحا زاهد می‌گویند اما این چطور است ؟ آیا اصل معاوضه‌ لذتها صحیح است ؟ آیا اسلام برای لذتها دو قلمرو قائل است ، یعنی معتقد است که اگر انسان