خودتان را اصلاح کردید ، اگر هوی پرست نبودید و خودی را از خودتان دور کردید ، اگر کسی بودید که در اجتماع هدف داشتید ، هدف اجتماعی ، خدایی‌ و الهی داشتید ، آن وقت مال و ثروت را که قدرت است در طریق هدف‌ مقدس خودتان بکار بردید ، این عبادت است جاه و مقام را هم شما اگر برای هدفهای معنوی خودتان بخواهید ، عبادت است این را که من می‌گویم از خودم نمی‌گویم ، تعبیر امام صادق علیه السلام است .
عده ای از همین زاهدهای احمقی که در همان زمان تازه پیدا شده بودند ، در مسئله زهد با امام مباحثه می‌کردند ، حضرت به آنها فرمود اگر مطلب‌ اینجوری است که شما می‌گوئید پس یوسف پیغمبر که قرآن او را پیغمبر می‌داند و بنده صالح خداست ، چرا وقتی که معلوم می‌شود گنهکار نیست و تبرئه می‌شود و از زندان بیرون می‌آید ، فورا به عزیز مصر می‌گوید : « اجعلنی علی خزائن الارض انی حفیظ علیم »[١] ، یعنی یوسف بزرگترین‌ پستها را می‌خواهد ، می‌گوید : تمام وزارت دارائی را هر چه هست در اختیار من بگذار چرا قرآن این را از یوسف نقل کرده و بر او عیب نگرفته و یوسف‌ را دنیاپرست معرفی نکرده است ؟ چون یوسف دنیاپرست نبود و از اول‌ زندگی نشان داد که خداپرست است نه دنیاپرست یوسف آن پست و مقام و هر چه را که می‌خواست ، برای هدفهای معنوی و الهی می‌خواست ، و چون برای‌ هدفهای معنوی و الهی می‌خواست ، این دیگر دنیا نیست ، عین آخرت است .

[١] سوره یوسف ، آیه . ٥٥