حق و باطل
 
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص

حق و باطل - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٠٨

عناوین و اسامی مختلف تحقیر می‌شود می‌بینیم ملت ما به چیزی که اعتنا ندارد عمل است مثلا پیش خودش خیال می‌کند که اگر بتوانم در حرم حضرت‌ رضا علیه السلام یا در حرم امام حسین علیه السلام یک جا قبری پیدا کنم ، این جانشین همه چیز حساب می‌شود این کجا و فکر اسلام کجا ! آیا مردمی که‌ فکر می‌کنند که اگر در عمرشان هر کار کردند ، کردند ، ولی بعد از فوتشان‌ در پائین پای حضرت رضا علیه السلام دفن شدند ، همه کارها یکجا نادیده‌ گرفته خواهد شد ، روی سعادت را می‌بینند ؟ فکر نمی‌کند که اگر تو در پائین‌ پای حضرت رضا علیه السلام می‌خواهی دفن شوی هارون الرشید هم در پائین پای‌ حضرت رضا علیه السلام مدفون است ، پس یکی از کسانی که باید از مجازات‌ الهی مصون بماند هارون الرشید است پس چرا وقتی که از بالای سر حضرت‌ می‌خواهی رد شوی می‌گوئی بر هارون و مأمون لعنت این را می‌گویند یک فکر مسخ شده و مرده اینکه می‌گوئیم احیاء تفکر اسلامی ، یکی از مواردش این‌ است که در مسئله عمل ، فکر ما باید زنده بشود ، باید بفهمیم اسلام دین‌ عمل است ، دین وابستگی‌های خیالی نیست .

مسئله بست

اسلام بست ندارد . در قدیم بست بود و خوب شد آن بستها ور افتاد کسی‌ که جرمی مرتکب می‌شد و مأمورین می‌خواستند او را بگیرند ، می‌رفت به خانه‌ یک مرد متنفذ ، یک عالم روحانی و آنجا می‌نشست و هیچ قدرتی نمی‌توانست‌ او را از بست خارج کند جرم مرتکب شده بود و به حکم قانون عرفی و قانون‌ شرعی باید محاکمه و