حق و باطل - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٠٢

باشد که اگر من کار بد بکنم ، خدا به کار بد من کار ندارد ولی اگر کار خوب بکنم چند برابر جزای خوب می‌دهد ، اساسا مال یهودیها بود ، و قرآن‌ زیاد این را نقل می‌کند اینها می‌گفتند ما هر چه گناه بکنیم ، هر چه کار بد بکنیم ، به جهنم نمی‌رویم ما نژاد ممتاز هستیم فرضا اگر به جهنم برویم ، یک تشریفاتی است و بعد از چند روزی خلاص می‌شویم ، بهشت مال ماست « و قالوا لن تمسنا النار الا ایاما معدودش » [١] ببینید قرآن در اینجا چگونه بحث می‌کند .
در تفاسیر وارد شده است که در مدینه ، هم یهودی بود ، هم مسیحی و هم‌ مسلمان در میان عده ای از مسلمانان و مسیحیان و یهودیان اختلاف می‌شود ، مسلمانها می‌گویند ما حالا که مسلمان شدیم ملت ممتاز هستیم و خدا برای ما امتیاز قائل است و هر کار بدی بکنیم خدا از ما می‌گذرد ، مسیحی‌ها هم‌ می‌گویند خیر ، ما چنین هستیم و یهودیها هم همین را می‌گویند ببینید قرآن‌ چه جور جواب می‌دهد : « لیس بأمانیکم و لا امانی اهل الکتاب من یعمل سوء یجز به »[٢] . نه مطلب آنطوری است که شما مسلمان ها آرزو کردید ( مخاطبش مسلمانهاست ) و آرزویش را در دلتان پروراندید ، و نه آنطور است که اهل کتاب خیال کردند و آرزویش را در دلشان پروراندند خدا با هیچکس خویش و قومی ندارد ، « من یعمل سوء یجز به »[٣] ، هر کسی کار بد بکند خداوند به او کیفر خواهد داد ببینید قرآن چگونه و با چه صراحتی‌ این خیال را که مقدمه انحطاط مسلمانان بود از سرشان بیرون آورد فرمود بروید عمل خودتان را تصحیح کنید .