می‌دهد من چه کردم ، به زبان مهر می‌زنند : ای زبان ! تو ساکت باش ، بگذار خود اعضا و جوارح حرف بزنند ، زبان هم [ فقط ] به گناهانی که‌ خودش مرتکب شده است گواهی می‌دهد . قرآن می‌فرماید : در روزی که زبانهای‌ این افراد ( چون گناه اینها گناه زبان بوده ) و دستها و پاهایشان علیه‌ ایشان به همان اعمالی که مرتکب شدند گواهی می‌دهند " « یومئذ یوفیهم‌ الله دینهم الحق »" چنین روزی که خدا آن جزای حقی را که باید به اینها برسد ، به طور کامل به آنان می‌دهد . اگر زنی - العیاذ بالله - فاسد و دامن آلوده از آب در بیاید شرافت‌ مرد لکه دار می‌شود ولی خودتان می‌دانید که اگر مردی آلوده شود ، به شرافت‌ زن آنقدرها صدمه نمی‌زند ، بلکه [ اصلا ] صدمه نمی‌زند . این خود یک رمز روانی خاصی دارد . من در یک سلسله مقالاتی که چند سال پیش در یکی از مجلات زنانه راجع به حقوق زن علیه مطالب خود آن مجله نوشتم راز این‌ مطلب را بیان کردم ، و بسیاری از دستورهای اسلام براساس همین مطلب است‌ . اگر زنی آلوده شد ، مرد دیگر نمی‌تواند ادعای شرافت کند ، ولی چقدر زنان پاکی هستند که شوهرشان آلوده هستند ، هیچوقت مردم آن زن را آلوده‌ حساب نمی‌کنند ، می‌گویند شوهرش آلوده است به او چه کار ؟ شوهرش کثیف‌ است به او چه کار ؟ این یک مطلب . مطلب دوم این است که زن در جهات عفتی ، ناموس مرد است ، ولی در جهات شخصی و فردی‌اش به مرد ارتباط ندارد ، یعنی اگر زنی العیاذ بالله‌ در مسائل عفت آلوده باشد دامن مرد آلوده می‌شود ، ولی اگر در زنی نقصی‌ باشد ، این ، نقص مرد نیست . مثلا اگر زنی مؤمن نباشد و در باطن کافر یا منافق باشد ، این به مرد