آشنایی با قرآن 4 - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٥٣

پاک و پاکیزه بالا برود اما اگر مسأله امامت امیرالمؤمنین بر او عرضه شد و قبول نکرد و عناد ورزید قطعا اعمالش همه به هدر رفته است .
نه تنها عناد این کار را می‌کند ، خیلی چیزهای دیگر هم خود ما داریم [ که اعمالمان را هدر می‌دهد ] . نباید خیال کرد این مسأله فقط مربوط به‌ آنهاست . لازم نیست عناد تنها در مورد نبوت یا امامت یا توحید باشد ، در موارد دیگر هم همین طور است . ممکن است انسان به نحو دیگری معاند باشد . فرض کنید کسی یک مسأله‌ای از من می‌پرسد و من جوابی می‌دهم . از یک نفر دیگر هم همان مسأله را می‌پرسد و او جواب دیگری می‌دهد . بعد به‌ من می‌گویند فلان کس جواب مسأله را این طور داد . تا به من گفتند ، با اینکه من خودم بهتر از دیگران می‌فهمم که او درست گفته اما حاضر نیستم‌ خودم را بشکنم و بگویم ببخشید ، من اشتباه کردم ، ایشان درست فرمودند ، بلکه شروع می‌کنم به توجیه و تأویل کردن و می‌خواهم به هر نحوی شده حرف او را خراب کنم و حرف خودم را به کرسی بنشانم . این هم خودش درجه‌ای از عناد است . در این صورت نمی‌تواند نماز من نماز درستی باشد در حالی که‌ من اینقدر خودخواه و معاندم که حاضر نیستم نسبت به اینکه مسأله‌ای را دیگری بهتر از من جواب داده تسلیم باشم و به اشتباه خود اعتراف کنم .
حسادت هم همین طور است . پیغمبر اکرم فرمود : " « ان الحسد لیاکل‌ الحسنات کما تأکل النار الحطب » " [١] .
حسد ، حسنات انسان را می‌خورد آنچنانکه آتش هیزم را ،