اگر از راهی بروند ، به مقصدی که در نهایت آن راه قرار گرفته است‌ می‌رسند ولی اگر به راهی نروند انتظار رسیدن به مقصد آن راه را هم نباید داشته باشند . یک فرد ماتریالیست یا یک ملت ماتریالیست اگر راه‌ دنیای خودش را درست طی بکنند قرآن می‌گوید به مقصد دنیای خودش می‌رسد ، اما یک ملت خدا شناس اگر همان راه دنیا را غلط طی بکند به مقصودش‌ نمی‌رسد . به همین دلیل یک ماتریالیست وقتی که به طرف خدا نرفته و راه‌ به سوی خدا یعنی راه تقرب به حق و راه بهشت را و راه اینکه سعادت آن‌ جهانی را هم داشته باشد نرفته است اصلا توقع چه چیزی دارد ؟ ! همین طور که ما در دنیا راه نرفته را نباید انتظار سعادتش را داشته باشیم ، در آخرت هم نباید چنین انتظاری داشته باشیم . این است که بعد از آیه نور که همه نظرش بر طبق روایات و آنچه که از خود آیه استفاده می‌شود به‌ هدایت الهی است و در ذیل آیه هم می‌فرماید : " « یهدی الله لنوره من‌ یشاء »" می‌فرماید : "« لیجزیهم الله احسن ما عملوا و یزیدهم من فضله " ( تعبیرهای قرآن خیلی عجیب است ! ) " « یجزیهم الله »" یا به‌ " « یهدی الله »" برمی‌گردد و یا به " « فی بیوت اذن الله ان ترفع و یذکر فیها اسمه یسبح له فیها بالغد و والاصال »" ، فرق نمی‌کند ، چه‌ بگوییم خدا آنها را هدایت می‌کند برای این منظور و چه بگوییم اهل هدایت‌ آن طور درست عمل می‌کنند و خدا را فراموش نمی‌کنند به این منظور : " « لیجزیهم الله احسن ما عملوا »" این نور خدا برای این است که خدا عمل‌ آنها را به نیکوترین وجهی که عمل کرده‌اند یعنی به نیکوترین نحو عملی که‌ یک عمل کننده انجام بدهد پاداش دهد . و این همان مطلبی است که عرض‌ کردم ، یعنی ایمان چنین ارزشی به عمل انسان می‌دهد که آن حداکثر پاداشی که‌ باید بگیرد