یک پیشانی دارد و پیشانی‌اش را روی خاک می‌گذارد ، نه ، این عمل شما که‌ نمایشگر منتهای خضوع است [١] برای این است که روحتان خضوع پیدا کند .
پس ما یک چنین آیاتی در قرآن داریم که در آنها تعبیر " سبح " یا " یسبح " به کار رفته است .
بعضی آیات دیگر داریم که در آن آیات مطلب به شکل دیگری بیان شده‌ است ، مثلا بیان شده که جمادات یا نباتات و یا حیوانات با فلان مقام‌ مقدس معنوی الهی در تسبیح و حمد خدا هماهنگی می‌کردند . قرآن در سوره‌ مبارکه " ص " درباره داوود پیغمبر چنین می‌گوید : " « و اذکر عبدنا داوود ذا الاید انه اواب »" [٢] یاد کن بنده ما داوود نیرومند را ، او بسیار بازگشت کننده به خدا بود ، یعنی از غیر خدا بریده و به خدا پیوسته بود [٣] .
بعد می‌گوید : " « انا سخرنا الجبال معه یسبحن بالعشی و الاشراق ، و الطیر محشوره کل له اواب »" کوهها را مسخر کرده بود ، هر صبحگاهان و شامگاهان که داوود خدای خودش را تسبیح می‌کرد ، کوهها و مرغها با داوود هم آواز بودند و تسبیح خدا می‌گفتند . این هم آیات دیگری به این مضمون .
از جمله [ آیات مذکور ] همین آیات [ سوره نور است ] که باز

آدمی که نماز می‌خواند و فکرش صد جای‌ دیگری کار می‌کند ، ولو آنکه سرش را هم روی خاک بگذارد ، ظاهر بدنش‌ نمایشگر خضوع کامل هست اما روحش خضوع ندارد . [٢] ص [١٧] [٣] داوود از پیغمبران بنی اسرائیل است . یهود به داوود و سلیمان رنگ‌ یهودیگری داده‌اند و اینها را پادشاهان دنیایی و العیاذ بالله شهوت پرست‌ معرفی کرده‌اند ، ولی قرآن اینها را به آن مقامی که شایسته است توصیف‌ کرده .