مخصوصا در آخر این آیات این تعبیر هست - که ما با چشم حقیقت بین و با دیده عبرت دیده نافذ و نفوذ کننده در اینها بنگریم . این دو پدیده یکی‌ مربوط است به مسأله باد و ابر و باران و تگرگ و به اصطلاح علمای قدیم " کائنات جویه " و دیگری مربوط است به خلقت حیوانات ، علم الحیوان ، زیست شناسی حیوانی ، و البته قرآن هدف خودش را تعقیب می‌کند ، هدف‌ قرآن از بیان این مطالب با هدف یک نفر دانشمند عالم به کائنات جویه‌ یا دانشمند زیست‌شناس متفاوت است ، قرآن از همه اینها می‌خواهد آن‌ راههایی را که این مسائل به توحید و خداشناسی و معنویت دارد ، به بشر ارائه دهد . حال در مورد آیه اول که عرض کردم مربوط به کائنات جویه است ، توضیح‌ مختصری عرض بکنم . یک سلسله حوادث بسیار مهم ، نه در زمین و نه به‌ اصطلاح در آسمان به معنای اینکه در حدود مثلا ماه و خورشید و ستارگان رخ‌ دهد ، بلکه در این جوی که بر زمین احاطه کرده است ، در این قشری از هوا که بر زمین احاطه کرده است رخ می‌دهد که اینها را می‌گویند " کائنات‌ جویه " ، همین تشکیل ابر در این فضا ، حرکت بادها ، ریزش باران ، ریزش برف ، ریزش تگرگ ، طوفانها ، انقلابها که گاهی تبدیل به یک‌ نعمت و بلا می‌شود ، ولی به هر حال اینها یک سلسله چیزهایی است که زندگی‌ جاندارها و از آن جمله انسان بستگی به اینها دارد . آیا اگر باد نمی‌بود و هوا ساکن مطلق می‌بود مثل یک حوض آب صد در صد آرام که هیچ تکانی به آن‌ وارد نشود ، امکان زندگی برای بشر در هیچ نقطه‌ای بود حتی در منطقه‌ای‌ معتدله ؟ خیلی واضح است ، اگر ابر و باران نمی‌بود گیاهی نبود ، حیوانی‌ نبود ، انسانی نبود . من خودم نشمرده‌ام ولی بعضی که شمرده‌اند مدعی هستند که در ١٠٥ آیه قرآن از باد و ابر و باران و