باشد که آن خانه چنین و چنان باشد . این خودش مؤید همین است که آن مثل‌ ، مثل انسان است ، و در روایتی که در تفسیر صافی نقل می‌کند فرموده‌اند : " « هی بیوتات الانبیاء و الرسل و الحکماء و ائمه الهدی » " [١] این‌ ، خانه‌های پیغمبران و مرسلین و حکما و ائمه است ، خانه‌های اکابر معنوی‌ بشر است . حال چه فرق است بین خانه‌ای که مال یکی از اولیاء خدا باشد و خانه‌ای که مال دیگران باشد ؟ بلکه از نظر ساختمان و خشت و گل و آجر و سیمان و غیره همیشه خانه دیگران بر خانه اینها ترجیح داشته است . خود آیه نشان می‌دهد و در روایات هم آمده است که مقصود از این خانه‌ها ، خانه‌های گلی و ظاهری نیست ، مقصود همان انسانها و بدنهای آنهاست ، یعنی‌ اینها انسانهایی هستند که بدنشان مسجد و معبد روحشان است . در روایات‌ ما هم هست که مقصود از این خانه‌ها آنها هستند .
" قتاده " یکی از مفسرین و فقهای زمان خودش است البته از مفسرین‌ اهل تسنن و در کوفه بوده است . او در سفری که به مدینه می‌رود ، خدمت‌ امام باقر مشرف می‌شود و از امام سؤالاتی می‌کند و جوابهایی می‌شنود و در مقابل سؤالات امام در می‌ماند و در خودش خیلی احساس حقارت می‌کند . بعد به امام عرض می‌کند که من با عالمهای زیادی روبرو شده‌ام ولی در مقابل‌ هیچکس به اندازه شما خودم را گم نکرده و مضطرب نشده‌ام . حضرت فرمود می‌دانی که در مقابل چه کسی قرار گرفته‌ای ؟ " « بین یدی بیوت اذن الله‌ ان ترفع و یذکر فیها اسمه » " در مقابل آنهایی قرار گرفته‌ای که خدا آنان‌ را " بیوت " نامیده است ، یعنی این که در مقابل توست یکی از آن‌

[١] تفسیر صافی ، ذیل همان آیه .