می‌گیرد . چطور می‌گیرد ؟ از نظر آخرت معلوم است که قرب خدا و حیات‌ ابدی و بهشت جاویدان و مغفرت گناهان هست ، اما از نظر دنیا چطور ؟ قرآن هرگز میان آخرت و دنیا تناقض قائل نمی‌شود . آیا بین دنیا و آخرت‌ تضاد و تناقض هست یا نیست ؟ من یک مثلی برایتان عرض می‌کنم شما ببینید اسمش تضاد است یا تضاد نیست . خود ما مثلی داریم که می‌گوییم " چونکه صد آمد نود هم پیش ماست " . مولوی مثل دیگری ذکر می‌کند ، مثال‌ می‌زند به قطار شتر ، می‌گوید شما یک وقت هست که طالب و خریدار یک‌ قطار شتر هستید و یک وقت هست که طالب پشم و پشکل شتر هستید . اگر شما طالب پشم و پشکل شتر هستید خوب پشم و پشکل گیرتان می‌آید ولی دیگر قطار شتر به تبع گیرتان نمی‌آید ، اما اگر کسی برود و قطار شتر را بخرد پشم و پشکل هم گیرش می‌آید می‌گوید :

آخرت قطار اشتردان عمو

در تبع دنیاش همچون پشک و مو

شما آخرت را بخواهید نه اینکه آخرت را بخواهید تا دنیا را به شما ندهند دنیا هم هست ، اما اگر دنیا را بخواهید دیگر آخرت نیست . اگر قطار شتر می‌خواهی پشم و پشکل هم فراوان است ، اما اگر فقط پشم و پشکل‌ می‌خواهی دیگر قطار شتر گیرت نمی‌آید ، قطار شتر مال دیگران است . کی انسان از عمل خودش حد اکثر بهره را می‌برد [ و به ] سعادت جاویدان‌ اخروی ، قرب به ذات حق ، دوری از عذاب الهی و به دنیای سعادتمند [ نائل می‌شود ؟ ] آن وقتی که به نور خدا روشن باشد و برای خدا کار کند ، می‌شود : " « لیجزیهم الله احسن ما عملوا »" یعنی حد اکثر آنچه که به‌ یک عملی می‌شود پاداش داد ، پاداش داده