انسانهایی صادق است که از یکی از پرتوهایی که خدای متعال فرستاده است و انسان موظف و مکلف است که خود را به آن پرتو روشن کند [ استفاده نکند . ] ظلمت از آنجا پیدا می‌شود ، یعنی انسان مکلف و موظف است که از پرتو نور وحی و نبوت ، با کمک از نور فطرت خودش بهره‌گیری کند ، و وقتی از این نورها استفاده نکند آنگاه انسان در ظلمت قرار می‌گیرد ، و نور خدا سراسر هستی را فرا گرفته است : "« الله نور السموات و الارض " سراسر هستی روشن به نور خداست و سراسر هستی آگاه از وجود خداوند است ( چون در روشنایی است نه در تاریکی ) و شناسای خالق و باری خودش‌ است . در این آیه مطلبی را ذکر می‌فرماید که این مطلب به عبارات مختلف‌ در قرآن مجید آمده است . مطالب قرآن مجید همیشه از بشر جلوتر است ، طبعا اینطور است ، یعنی بشر باید کوشش کند خودش را به این حقایق‌ برساند . انسان هرگز نباید انتظار داشته باشد که قرآن مطالب را همیشه در سطح معلومات ما بیان کند ، چون معلومات قابل پیشروی و توسعه و تکامل‌ است . یک کتاب بشری این طور است . یک نفر که می‌خواهد به نور قرآن‌ مهتدی باشد باید گوشش به ندای قرآن باشد و ببیند از این حرفها چه در می‌آید . یکی از حرفهایی که قرآن روی آن تکیه کرده است مسأله تسبیح موجودات و تحمید موجودات هر دو است . قرآن در بعضی از بیانات خودش می‌گوید تمام‌ ذرات وجود ، خدا را تسبیح می‌کنند و حمد می‌کنند ، یعنی طبق منطق قرآن مثلا چوب و فلز ، خدا را تسبیح می‌کنند ، ذرات هوا تسبیح گوی خدا هستند ، هر ملکول از ملکولهای آب و هر ذره کوچکتر از اتم خدا را تسبیح می‌کند .