نظیرش در قرآن هست . در اینجا مخاطب شخص پیغمبر اکرم است ، می‌فرماید : " « الم تر ان الله یسبح له من فی السموات و الارض »" آیا ندیدی [١] ؟ " هر که در زمین است " را هم اختصاص به مؤمنین نمی‌دهد : ای‌ پیغمبر ! آیا تسبیح مرغان را در حالی که در اوج آسمان صف کشیده‌اند ندیدی‌ ؟ بالاتر اینکه بعد می‌گوید : " « کل قد علم صلاته و تسبیحه »" هر کدام‌ از اینها کوهها ، درختها ، مرغها ، انسانها و هر موجودی که تسبیح می‌کند به تسبیح خود آگاه است ، به نماز خود آگاه است . عجیب این است که این‌ امر را تعبیر به " نماز " می‌کند . گفتیم یک جا تعبیر به " تسبیح " و " حمد " می‌کند و یک جا تعبیر به " سجود " می‌کند ، اینجا اصلا تعبیر به " صلاه " کرده است ، گو اینکه بعضی مفسرین گفته‌اند مقصود از " صلاه‌ " دعاست ولی همان نماز است ، روح نماز هم دعاست . خود قرآن تعبیر به‌ " صلاه " کرده است : اینها نماز دارند و به نماز خودشان آگاهند و خدای‌ آنها هم به کار آنها آگاه است .
بنابراین ما چنین آیاتی در قرآن داریم و نباید اول برویم ببینیم که آیا می‌توانیم معنی بکنیم که مقصود از مثلا تسبیح چیست . نه ، قرآن چنین مطلبی‌ می‌گوید که تمام ذرات عالم هستی خدا را تسبیح می‌کنند و حمد می‌کنند ، و به‌ ما هم می‌گوید : ولی شما ای مردم فهم نمی‌کنید اما چنین چیزی وجود دارد .
البته خدا هم که این مطلب را بیان کرده نخواسته یک معمایی را که هیچ‌ وقت بشر به هیچ

[١] بعضی مفسرین " الم تر " را " الم تعلم " معنی کرده‌اند . و خواسته‌اند آن را به غیر پیغمبر تعمیم بدهند ، ولی بعضی دیگر می‌گویند " الم تر " همان " الم تر " است و مخاطب هم همان شخص پیغمبر است .