« سمعتموه ظن المؤمنون و المؤمنات بانفسهم خیرا و قالوا هذا افک مبین " آن وقتی که شنیدید ، چرا مؤمنین گمان خوب درباره خودشان نبردند ؟ چرا همان جا که شنیدند نگفتند این یک دروغ بزرگ است ؟ پیغمبر اکرم یک ماه‌ یا بیشتر سکوت کرد . مسلمانان غافل به جای اینکه روز اول بگویند " ² هذا افک مبین »" این واقعه دروغ است ، واقعه جعل شده را بازگو کردند ، نشستند و گفتند " شنیدیم " و آن را نقل مجالسشان کردند . قرآن می‌گوید : شما روز اول باید می‌گفتید " « هذا افک مبین » " . پس بعد از این‌ آگاه باشید این افکها که در میان شما جعل می‌شود ، فورا بگویید " « هذا افک مبین »" . « لولا جاؤا علیه باربعه شهداء فاذ لم یأتوا بالشهداء فاولئک عند الله‌ هم الکاذبون »" . شما در کارتان قانون و حساب دارید . اسلام برای شما وظیفه معین کرده ، شرعا وظیفه دارید که هر تهمتی نسبت به یک مسلمان‌ شنیدید مادامی که بینه شرعی اقامه نشده است ، بگویید دروغ است ، در نزد خدا دروغ است . مقصود از جمله " در نزد خدا دروغ است " این است که‌ در قانون الهی دروغ است . تکلیف بسیار روشنی است . بعد از این ما باید بدانیم اگر فردی درباره‌ فردی یا درباره مؤسسه‌ای حرفی زد ما چه وظیفه‌ای داریم . آیا وظیفه داریم‌ سکوت کنیم ؟ آیا وظیفه داریم حتی بگوییم " ما که نمی‌دانیم ، خدا عالم‌ است " ؟ ، " من چه می‌دانم ، شاید باشد شاید نباشد " ؟ ، آیا وظیفه‌ داریم در مجالس نقل کنیم ، بگوییم " چنین چیزی می‌گویند " ؟ وظیفه مان‌ چیست ؟ مادامی که بینه شرعی اقامه نشده است و مادامی که شرعا بر ما ثابت نشده ، باید بگوییم دروغ است . فقط وقتی که شرعا ثابت شد و یقین‌ پیدا کردیم