یکی از چیزهایی که پایه خانوادگی و محیط خانوادگی را محکم می‌کند ، همین‌ مسأله است و علت اینکه پایه کانون خانوادگی در دنیای اروپا سست و متزلزل است همین است و امروز هم در جامعه ما به هر نسبت که از فرنگیها پیروی کنیم کانون خانوادگی را متزلزل کرده‌ایم . وقتی که جامعه ما به‌ دستور اسلام واقعا عمل می‌کرد ، یعنی پسرها واقعا قبل از ازدواج ، با زنی و دختری در تماس نبودند و به اصطلاح فرنگیهای امروز یک گرل فرند ( FRIEND GIRL ) نداشتند ( رفیق دختر نداشتند ) و دخترها هم همین طور ، ازدواج‌ برای یک پسر یا دختر یک آرزو بود . یک پسر به سن پانزده سالگی که‌ می‌رسید ، احساس طبیعی نیاز به همسر در او پیدا می‌شد ، یک دختر هم همین‌ طور ، و این طبیعی است که آرزوی یک پسر این بود که زن بگیرد چون به‌ وسیله ازدواج از محدودیت و ممنوعیت استفاده از زن خارج می‌شد و به مرز آزادی استفاده از زن می‌رسید . آنوقت "

شب زفاف کم از صبح پادشاهی نبود

" چون روی خاصیت روانی ، اولین موجودی که این پسر را به این حظ و بهره‌ رسانده یعنی از محدودیت به آزادی رسانده همسرش بوده ، و برای دختر هم‌ این پسر اولین کسی بوده که او را از محدودیت به آزادی رسانده است . این‌ بود که پسر و دخترهایی که اصلا همدیگر را ندیده بودند و ازدواج کرده بودند ، آنچنان با یکدیگر الفت می‌گرفتند که وضع عجیبی بود . ( نمی‌خواهم بگویم‌ که ندیدن ، کار درستی است ، نه ، اسلام اجازه داده است که ببینند ، ولی‌ اگر هم ندیده بودند ، وقتی به یکدیگر می‌رسیدند تا لب گور به یکدیگر عشق‌ می‌ورزیدند ) . اما سیستم فرنگی به پسر اجازه می‌دهد که تا زمانی که زن نگرفته روابط جنسی‌اش آزاد باشد و به دختر هم اجازه می‌دهد تا شوهر