بعضی از اصحاب در مسجد مدینه نشسته بودند . حضرت عملی را انجام دادند که ممکن است شما تعجب کنید ، ولی تعجب نکنید که این را خیلی از شیعیان‌ کوچکشان هم دارند ( من سراغ دارم ) . حضرت به آنهایی که آنجا بودند فرمود که من الان اینجا همین طور که نشسته‌ام مخفی می‌شوم ، هر کسی که می‌آید از او سراغ مرا بگیرید ، ببینید چه جواب می‌دهد ؟ افرادی آمدند و اینها می‌پرسیدند از ابی جعفر سراغی داری ؟ می‌گفتند نه ( امام نشسته بود و آنها نمی‌دیدند ) . ابوبصیر کور وارد شد . حضرت اشاره کرد فرمود از این بپرسید . گفتند : ابوبصیر ! از ابی جعفر خبری داری ؟ گفت : پس این خورشید تابان چیست که اینجا نشسته ؟ این ، مقام انسان را نشان می‌دهد که در انسان حسهایی وجود دارد که اگر آنها را تربیت کند چیزهایی را می‌بیند که هیچ بینای سری آن چیزها را نمی‌بیند . اگر در قدیم مردم [ از این سخن ] تعجب می‌کردند و می‌گفتند پنج‌ حس بیشتر نداریم ، امروز ثابت شده که حواس دیگری هم در انسان هست ، لااقل بالقوه هست و می‌تواند وجود داشته باشد . پس آیه قرآن که می‌فرماید : " « من کان فی هذه اعمی فهو فی الاخره اعمی‌ و اضل سبیلا »" چه می‌خواهد بگوید ؟ هر کسی در این دنیا کور باشد در آن‌ دنیا کورتر است . نمی‌خواهد بفرماید کسی که چشم سرش کور باشد چنین است‌ ( العیاذ بالله ) . ابن ام مکتوم از اصحاب حضرت رسول ( صلی الله علیه و آله و سلم ) کور بود . داستان سوره " عبس " را بعضی گفته‌اند مربوط به خود حضرت رسول‌ است ، بعضی گفته‌اند مربوط به عثمان است و بعضی گفته‌اند حضرت رسول به‌ اعتبار اینکه سرگرم هدایت دیگران بودند