در دنیا پیدا نکردی که آیات ما را ببینی ، آیات ما جلوی چشمت بود و نمی‌دیدی ، کور بودی ، بدیهی است که اینجا هم کوری ، هر که در دنیا چشم‌ باطن داشته باشد اینجا هم چشم دارد ، چشم ظاهر که ملاک نیست .
در آیه‌ای از سوره مبارکه حدید [١] نیز صحنه‌ای از قیامت را بیان‌ می‌کند : " « یوم یقول المنافقون و المنافقات للذین امنوا انظرونا نقتبس من نورکم »" منافقها ، مردان و زنان منافق ، در قیامت اهل‌ ایمان را می‌بینند که با چراغ و نورانی وارد می‌شوند [ در حالی که ] خودشان‌ تاریک‌اند و بی چراغ . این روسیاهان به مؤمنین می‌گویند التفاتی به ما بکنید که ما از نور شما استفاده کنیم . جواب می‌دهند : متأسفانه این نور برای غیر ، قابل استفاده نیست : " « قیل ارجعوا وراءکم فالتمسوا نورا " این نور را در دنیا باید به دست آورد ، برگردید به دنیا ، از آنجا نور را باید به دست آورید ، این چراغی است که آنجا باید به دست آورید : " « فضرب بینهم بسور له باب باطنه فیه الرحمه و ظاهره من قبله‌ العذاب »" [٢] دو نفر در قیامت ممکن است دوش به دوش یکدیگر راه‌ بروند در حالی که برای یکی جهان روشن روشن باشد ، همه جا روشن باشد ، و آن دیگری همه جا را تاریک می‌بیند ، برای اینکه آن چراغ ، چراغ باطن است‌ ، هر کسی که در باطنش آن چراغ روشن باشد ، به نور آسمان و زمین روشن‌ باشد ، به نور خدا روشن باشد همه چیز برای او روشن است ، و آنکه چراغ‌ قلبش خاموش

[١] آن آیه هم عجیب است ، اصلا قرآن همه‌اش عجیب است ، واقعا قرآن‌ سراسرش معارف منظم و مرتب است ، درست نشان می‌دهد که قرآن از عالم‌ جان آمده و کتاب جان است . [٢] حدید / [١٣]