بذر را به قصد آخرت بپاشد یک بذر به قصد آخرت ، نه اینکه دو جور بذر داریم : بذر دنیا و بذر آخرت ، یک بذر با نیت انسان فرق می‌کند که آن‌ را به نیت آخرت بکارد یا به نیت دنیا هر کسی که قصدش کشت آخرت باشد به او می‌دهیم ، زیادترش را هم می‌دهیم و هر کسی هم که قصدش دنیا باشد ( نمی‌گوید که می‌دهیم و بیشتر از آن چیزی به او می‌دهیم ) او را هم محروم‌ نمی‌کنیم : " « نؤته منها »" [١] .
به نظر شما این اصل و این مطلب یک حرف منطقی است یا حرفی است که‌ منطقی نیست ؟ به نظر نمی‌رسد که کوچکترین ایرادی بشود به این مطلب گرفت‌ و اگر غیر از این بود منطقی نبود .
حال سخن قرآن در مورد اینکه عمل چه کسی مقبول است و عمل چه کسی مقبول‌ نیست ، این است که آن کسی که برای دنیا تلاش می‌کند حتما هدفی دارد ، اگر شهرت و معروفیت است ، محبوبیت است ، پیشرفت کشورش است ، بلند شدن آوازه هم نژادان و مردم کشورش است ، به نتیجه‌اش هم می‌رسد ، اما [ در ] کاری که برای این مقصد انجام شده است دیگر توقع نداشته باشید که‌ انسان به آن مقصد دیگر برسد ، یعنی او کار را کرده نه برای اینکه به خدا نزدیک شود بلکه برای اینکه به مردم نزدیک بشود ، به مردم هم نزدیک‌ می‌شود اما نمی‌تواند بگوید به خدا هم نزدیک می‌شود . مگر می‌شود که آدم راه‌ بیفتد برای یک مسافرتی و مثلا قصدش این باشد که به طرف قم برود ولی به‌ طرف شمال تهران حرکت کند و بعد بگوید

[١] یک مطلب دیگر نیز از خود قرآن استفاده می‌شود که اگر کسی به قصد دنیا تلاش کند آخرت به تبع به او نمی‌رسد ، ولی اگر کسی به قصد آخرت‌ تلاش کند دنیا به تبع به او می‌رسد و این باز یک حساب دیگری است که از آیات قرآن می‌توان استفاده کرد .