او هم می‌کند ، دیگران مثلا پشت میز اداره‌شان حاضر می‌شوند ، خدمتی به مردم‌ می‌کنند ، او هم مثل دیگران حاضر می‌شود و خدمتش را انجام می‌دهد ، یا هر کار دیگری ، اما تفاوت در این است که او در عین اشتغال به کارش یک‌ لحظه از خدا غافل نیست . ممکن است شما بگوئید مگر چنین چیزی ممکن است که انسان در آن واحد هم‌ به کاری مشغول باشد و هم از یک چیز دیگری غافل نباشد ؟ بله ، مخصوصا اگر انسان ، کامل بشود که خیلی هست ولی غیر کاملش هم همین طور است . مثالی‌ برایتان عرض می‌کنم : یک وقتی که برای انسان یک سرور فوق العاده‌ای دست‌ می‌دهد [ یک لحظه از یاد آن غافل نمی‌ماند . ] مثلا جوانی را در نظر بگیرید که طالب و عاشق و شیفته دختری است و دائما فعالیت می‌کند و در پی‌ خواستگاری اوست . بعد از مدتها یک جواب مثبت می‌گیرد . او هر کاری که‌ انجام بدهد ، یک چیزی را هرگز فراموش نمی‌کند ، یک خوشحالی و سرور همیشه در قلبش وجود دارد و یگانه چیزی که حتی در خواب هم یک لحظه از ذهنش دور نمی‌شود و آن معشوق و محبوب و آن مژده‌ای است که به او داده‌اند . در نقطه مقابل ، خدای ناخواسته اگر بر انسان مصیبت بزرگی وارد شود ، مثلا پدری یا مادری داغ عزیزی ببیند ، به هر کاری که خودش را وادار می‌کند ، در عین اینکه آن کار را هم انجام می‌دهد ولی آن غمی که بر قلبش سایه‌ انداخته هرگز از قلبش دور نمی‌شود . مؤمن واقعی کسی است که نسبت به یاد خدا این طور است ، آن چیزی را که هرگز فراموش نمی‌کند یاد خداست ، بلکه‌ هر کاری را که انجام می‌دهد به حکم خدا و به امر خدا انجام می‌دهد و همان‌ یاد خداست که او را وادار به کار می‌کند .