در این آیه سه مطلب بیان شده است : اول اینکه زناکار ، اعم از مرد و زن ، باید مجازات شود و مجازاتش را هم قرآن تعیین کرده است : " صد تازیانه " . صد تازیانه باید به مرد زناکار زده شود و صد تازیانه به زن‌ زنا کار . مطلب دوم : به مؤمنین آگاهی می‌دهد که در مورد این مجازات مبادا تحت‌ تأثیر عواطفتان قرار بگیرید ، مبادا دلتان رحم بیاید و بگویید [ با خوردن‌ ] صد تازیانه دردش می‌آید پس یک مقدار از آن را اجرا نکنیم ، که اینجا جای رحم نیست . می‌گوید مبادا در اینجا عواطفتان به هیجان بیاید و سبب‌ شود که عملا تسامحی در اجرای این حد قائل شوید و به اصطلاح امروز یک وقت‌ فکر نکنید این عمل ، " غیر انسانی " است ، نه ، " انسانی " است . مطلب سوم : این مجازات را در خفا انجام ندهید چون این مجازات برای‌ این است که دیگران عبرت بگیرند . حتما یک جمعی از مؤمنین باید در موقع‌ اجرای این مجازات حاضر و ناظر باشند و ببینند . مقصود این است که وقتی‌ این حکم اجرا می‌شود باید به گونه‌ای اجرا شود که همه مردم آگاه شوند که‌ فلان مرد یا زن زناکار این حد درباره‌اش اجرا شد ، نه اینکه مخفیانه اجرا شود ، باید علنی اجرا شود . راجع به قسمت اول که دستور مجازات زناست چند مطلب را باید عرض کنم‌ . یکی اینکه فلسفه مجازات زنا چیست ؟ غالبا شما اگر کتابهایی را که در این زمینه‌ها بحث کرده‌اند بخوانید می‌بینید اینطور اظهار نظر می‌کنند که‌ علت مجازات زنا به اصطلاح آنها " مرد سالاری " است . در دوره‌هایی که‌ مرد حاکم بر خانواده بوده به معنای اینکه مرد مالک خانواده بوده و زن‌ حقی نداشته و