آشنایی با قرآن 4 - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٠٤

پیداست . به این معنا خداوند متعال نور است و می‌توانیم به خداوند کلمه‌ " نور " را اطلاق کنیم .
بعلاوه ، یک خصوصیات دیگر در نور است و آن مساله هدایت و راهنمایی‌ است که لازمه روشنی است ، و یک مسأله دیگر که بعد عرض می‌کنم .
یک نکته‌ای در اینجا عرض کنم و آن این است که ما به خداوند ؟ " نور " می‌گوییم ولی هرگز " نور اعظم " نمی‌گوییم که معنایش این است که‌ نورهایی داریم که یکی بزرگتر است و دیگری کوچکتر و خدا نور بزرگتر است‌ ، نه ، در آنجا که می‌گوییم خدا نور است [ یعنی ] همه چیز [ غیر او ] ظلمت است . بله ، به خدا که کاری نداشته باشیم و اشیاء را نسبت به‌ یکدیگر بسنجیم ، یکی نور است و یکی نور نیست ، مثلا علم نور است ، ایمان نور است ، همین قوه باصره نور است ، قوه عاقله نور است . خدا به‌ این معنی " نور النور " است [١] . خدا نه نور بزرگتر است ، بلکه‌ نور همه نورها است ، یعنی همه نورها نسبت به خداوند ، ظلمت است و خداوند نور بودن را به آنها داده است . از اینکه بگذریم اشیاء دیگر هر کدام به سهم خودشان سهمی از نور دارند ، ایمان خودش نور است ، علم نور است ، و از این قبیل .
عرض کردیم که خود قرآن مجید به یک چیزهایی اطلاق " نور " کرده است‌ ، از جمله به قرآن اطلاق " نور " کرده که قرآن نور خداست ، یعنی نوری‌ است که مخلوق خداست : " « قد جائکم من الله نور و کتاب مبین یهدی به‌ الله من اتبع رضوانه سبل السلام »