روایتی است در توحید صدوق که شخصی غیر مسلمان آمد خدمت امیرالمؤمنین‌ علی ( ع ) و عرض کرد : یا علی ! خدا کجاست ؟ علی ( ع ) فرمود : هیزم‌ بیاورید . هیزم آوردند ( گویا شب هم بوده است ) . فرمود آتش بزنید . تا آتش زدند همه جا روشن شد . فرمود : این نور کجاست ؟ در کجای‌ اینجاست ؟ گفت : همه جا . فرمود : این نور ، مخلوقی از مخلوقهای خداست‌ ، تو نمی‌توانی بگویی کجاست ، می‌گویی تا هر جا که روشن کرده همه جا هست‌ ، خدا هم همه جا هست و تا هر جا که روشن کرده ، [ هست ] و هر جا که‌ هست او روشن کرده و جا هم جایی است که او روشن کرده و ماوراء ندارد ، « و بنور وجهک الذی اضاء له کل شی‌ء » . پس یک بحث این است که آیا ما می‌توانیم به خداوند متعال کلمه " نور " را اطلاق کنیم یا نه ؟ بله ، می‌توانیم ، به دلیل اینکه هم ائمه دین‌ اطلاق کرده‌اند ، هم ظاهر آیه قرآن در اینجا همین است و هم از نظر به‌ اصطلاح دلیل عقلی مانعی ندارد . ولی باید بدانیم که اگر می‌گوییم خدا نور است ، نه مقصود این است که العیاذ بالله از نوع نورهای حسی است [ چرا ] که اینها از مخلوقات خدا هستند ، بلکه فقط به معنی این است که ذات‌ الهی ذات پیدا و پیدا کننده است ، پیداترین پیداها و روشن‌ترین روشنها اوست و هر چیزی که روشن است ، از پرتو او روشن است ، هر چیزی که‌ پیداست از پرتو او پیداست . به این معنا خدا نور است . خداست آنچه که‌ پیداست به خود و به ذات خود ، چیزی او را پیدا نکرده است ، چیزی است‌ که هر چیز دیگر به او پیداست و به نور او پیداست و از فروغ او