آسمانها و زمین است این نور نیست ، این نور یکی از مخلوقات خداوند است . در اول سوره مبارکه انعام می‌خوانیم : " « الحمد الله الذی خلق‌ السموات و الارض و جعل الظلمات و النور ثم الذین کفروا بربهم یعدلون " : " سپاس خدای آفریننده آسمانها و زمین و قرار دهنده نور و ظلمت را . . . " . خدا خالق این نور است [ نه خود این نور ] . این یک مطلبی‌ است که دیگر از نظر قرآن جای بحث نیست ، چون نه تنها خود این نور مخلوق خداست بلکه قرآن دائما درباره منبع این نور یعنی خورشید و ستارگان‌ بحث می‌کند که اینها خودشان مخلوقات ذات اقدس الهی هستند . اگر کسی‌ درباره خدا چنین تصوری کند که معروف است به تصور " پیرزنی " که خیال‌ می‌کنند خداوند یک قلمبه نور است در بالای عرش و نور را هم چیزی نظیر نور برق و خورشید و غیره تصور می‌کنند و واقعا چنین اعتقادی داشته باشد ، در توحید و در ایمانش خلل است . این نور چیزی است که ما به چشم‌ می‌بینیم [ در حالی که ] قرآن درباره خدا می‌گوید : " « لا تدرکه الابصار و هو یدرک الابصار »" [١] خدا به چشم دیده نمی‌شود . اگر کسی خدا را العیاذبالله موجودی از جنس این نور بداند مسلم در توحیدش خلل است چون‌ مجسم است و خدا را جسم و قابل ابصار و دیدن فرض کرده است [٢] .
ولی کلمه نور مصداقش منحصر به نور حسی نیست . لفظ " نور " وضع شده‌ است برای هر چیزی که روشن و روشن کننده باشد

[١] انعام ، [١٠٣] [٢] به " مانویه " نسبت می‌دهند که مانویان خدا را نور از همین نوع‌ نور می‌دانستند و او را " نور اعظم " ( نور بزرگتر ) می‌نامیدند . به هر حال هر کسی این عقیده را داشته باشد عقیده خلاف و باطلی است .