خانه خودش در یک وضعی است که نمی‌خواهد دیگران او را در آن وضع ببینند ) و اسباب ناراحتی ایجاد می‌کرد . صاحب آن باغ چند بار به او تذکر داد ولی او گوش نکرد . آمد خدمت رسول اکرم و شکایت کرد : یا رسول الله ! فلان کس را شما نصیحت کنید ، سرزده داخل خانه من می‌شود . حضرت او را خواستند و مطلب را به او فرمودند . گفت خیر ، من درختم آنجاست و حق‌ دارم بروم . حضرت متوجه شدند که این آدم ، آدم ناراحتی است . فرمودند پس یک کار دیگر بکن ، بیا این درختت را به من بفروش ، من درختی بهتر از این در جای دیگر به تو می‌دهم . گفت نمی‌خواهم ، درخت خودم را می‌خواهم‌ . فرمودند دو درخت به تو می‌دهم ، ولی باز نپذیرفت ، سه درخت ، چهار درخت و تا ده درخت [ را حضرت به او پیشنهاد کردند ] ، باز قبول نکرد .
فرمودند من برای تو ضمانت درخت خرما در بهشت می‌کنم . گفت درخت بهشت‌ را هم نمی‌خواهم ، درخت ، همین درخت و من اصلا اجازه نمی‌گیرم . نشان داد که یک آدم قلدری است . ( همان طور که قبلا عرض کردم اسلام اول با نرمش‌ وارد می‌شود ولی وقتی که فایده نبخشید خشونت اعمال می‌کند ) . حضرت فورا به صاحب باغ دستور دادند : به باغ می‌روی و درخت او را از ریشه می‌کنی و جلویش پرت می‌کنی ! " « انه رجل مضار » " او مردی است مزاحم " « لا ضرر و لا ضرار علی مؤمن » " در دین اسلام ضرر و ضرار وجود ندارد [٢] .
بعد [ قرآن ] می‌فرماید : " « فان لم تجدوا فیها احدا فلا غ

[١] فروع کافی ، ج ٥ ، ص ٢٩٤ ، حدیث [٨] [٢] قاعده " لا ضرر و لا ضرار " از اینجا به وجود آمده است .