« و لیصفحوا الا تحبون ان یغفر الله لکم و الله غفور رحیم »" آیه به یک‌ جریان تصریح می‌کند و آن این است که بعضی از مسلمین که به تعبیر قرآن " اولوا الفضل " بودند [ از انفاق خود داری کردند ] . مقصود از " فضل " در اینجا ثروت و مال است ، " اهل فضل بودند " یعنی متمکن بودند .
کلمه " فضل " در اصطلاح امروز ما فقط به فضل علمی گفته می‌شود . ما امروز اگر بگوییم فلان کس فاضل است ، یعنی مرد عالمی است ، " او از فضلاست " یعنی از علماست ، صاحب معلومات و فضل است . ولی در قرآن به‌ مال و ثروتی که از راه مشروع به دست آمده باشد کلمه " فضل " اطلاق شده‌ است [١] . از جمله در سوره جمعه می‌فرماید : وقتی از نماز فارغ شدید " « و ابتغوا من فضل الله » " [٢] دنبال فضل الهی بروید ، یعنی دنبال‌ کسب و کار و تجارت و در آوردن پول از راه مشروع بروید .
قرآن می‌فرماید : ثروتمندانی که از راه مشروع صاحب مال و ثروت شدند و صاحب سعه و صاحب تمکن هستند قسم نخورند که کمکشان را قطع می‌کنند .
بعضی از مسلمین که متمکن و ثروتمند بودند ، به بعضی از مسلمین که یا از مهاجرین و مساکین و یا از خویشاوندان خودشان بودند کمک مالی می‌کردند ، بعد در یک جریانی ظاهرا در همین جریان افک بوده از اینها بدی دیدند و لذا ناراحت شدند و گفتند :

[١] شنیدم در اردکان یزد به همین اصطلاح صحبت می‌کنند ، وقتی می‌گویند : " فلانکس از فضلاست " یعنی از ثروتمندان است . [٢] جمعه / [١٠]