برادران و خواهران مسلمان خود شنیدند ، مادامی که به سرحد یقین قطعی نه‌ ظن و گمان نرسیده‌اند که جای شک و شبهه نباشد ، و یا بینه شرعی اقامه‌ نشده است ، آنچه می‌شنوند ، به اصطلاح معروف " از این گوش بشنوند و از گوش دیگر بیرون کنند " و به تعبیر دیگر همانجا که می‌شنوند دفن کنند ، و حتی به صورت اینکه " من شنیدم " هم نقل نکنند ، نه تنها به صورت یک‌ امر قطعی نقل نکنند ، حتی اینطور هم نگویند که " من چنین چیزی شنیده‌ام‌ " . همین گفتن " شنیدم " هم " پخش " است و اسلام از پخش این نوع‌ خبرهای کثیف و ناپاک و آلوده ناراضی است . مخصوصا یک جمله در ذیل‌ دارد که می‌فرماید : " « و الله یعلم و انتم لا تعلمون »" می‌خواهد بفرماید که شما نمی‌دانید این جنایت ، چقدر جنایت بزرگی است . و طبعا هم نمی‌دانید که عقوبت این جنایت چقدر بزرگ است . اسلام می‌خواهد که‌ محیط و جو جامعه اسلامی بر اساس اعتماد متقابل و حسن ظن و ظن خیر و بر اساس خوب گویی باشد نه براساس بی اعتمادی و بدگمانی و بدگویی ، و لهذا اسلام غیبت را آنچنان حرام بزرگی دانسته است که تعبیر قرآن این است : " « و لا یغتب بعضکم بعضا أیحب احدکم ان یأکل لحم اخیه میتا »" [١] که خلاصه‌اش این است : آنکه از کس دیگر غیبت می‌کند در واقع دارد گوشت‌ او را می‌خورد در حالی که او مرده است .
روی همین اساس است که قرآن با بیانات گوناگون ، این مطلب را تأکید و تکرار می‌کند . از آن جمله این آیه است :

[١] حجرات ، [١٢]