مثلا در مورد زنا چهار شاهد عادل و در مورد غیر زنا دو شاهد عادل شهادت‌ دادند ، به چشم خودمان دیدیم یا به گوش خودمان شنیدیم ( این بینه شرعی‌ است ) آنگاه وظیفه دیگری داریم . مادامی که بینه شرعی نیست . نه حق‌ داریم بازگو کنیم ، نه حق داریم بگوییم " نمی‌دانیم " یا بگوییم " شاید هست ، شاید نیست " و نه حق داریم سکوت کنیم ، بلکه وظیفه داریم‌ بگوییم دروغ است . هر وقت شرعا ثابت شد ، آن وقت وظیفه ما مبارزه‌ کردن است . البته در هر موردی یک وظیفه‌ای داریم . در بعضی از مسائل‌ باید ما مبارزه کنیم ، در بعضی مسائل حاکم شرعی باید وظیفه‌اش را انجام‌ بدهد ، مثل مورد زنا . قرآن می‌گوید : شما ای مسلمین ، شما هم با این زبان‌ به زبان کردن ، دهان به دهان کردن ، گناه بزرگی مرتکب شدید ، ولی خدا از این گناهان می‌گذرد و گذشت . متوجه باشید که بعد از این دیگر این کار را نکنید " « و لولا فضل الله علیکم و رحمته » " اگر نبود برای شما مسلمانها رحمت الهی در دنیا و در آخرت " « لمسکم فیما افضتم فیه عذاب‌ عظیم »" هر آینه می‌رسید به شما به خاطر حرف و نقلهای بدون دلیل که در آن وارد شدید عذاب عظیم ، هم در دنیا و هم در آخرت . فقط لطف خدا جلوی‌ عذاب دنیا و آخرت را گرفت . پس متوجه باشید ، دیگر چنین کاری نکنید . کدام گناه و افاضه ؟ در چه چیزی ما فرو رفته بودیم و غور می‌کردیم و حرفش را می‌زدیم ؟ " « اذ تلقونه بالسنتکم »" آنگاه که به زبان خودتان‌ تلقی می‌کردید ، یعنی زبان به زبان در میان شما می‌گشت . " « و تقولون‌ بافواهکم ما لیس لکم به علم »" یک چیزی که اصلا در دل شما جا نداشت ، چون نمی‌دانستید " « و تحسبونه هینا »" خیال می‌کردید یک امر کوچکی‌ است ، اما " « و هو عند الله عظیم »" و