آشنایی با قرآن 4
 
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص

آشنایی با قرآن 4 - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٩

" چرا به خودتان گمان بد بردید ؟ " یعنی توجه داشته باشید ، شما یک‌ پیکرید ، شما به قول مولوی " نفس واحد " هستید : " مؤمنان هستند نفس‌ واحده " . همه مسلمانها و مؤمنین باید اینطور حساب کنند که اعضای یک‌ پیکرند ، اگر تهمتی به یک مؤمن زده می‌شود آن را به خودشان تلقی کنند . این یک نکته که به جای اینکه بگوید چرا به برادران مؤمن گمان خیر نبردید می‌گوید چرا به خودتان گمان خیر نبردید ، یعنی مسلمان " من " و " او " نباید داشته باشد ، مسلمان باید بداند عرض برادر مسلمان عرض اوست ، آبروی برادر مسلمان آبروی خودش است . نکته دوم اینکه باز نمی‌گوید چرا " شما " به خودتان گمان خوب نبردید ؟ ، می‌گوید : چرا " مؤمنین و مؤمنات " به خودشان گمان خوب نبردند ؟ اولا زن و مرد را با هم ذکر می‌کند ، یعنی زن و مرد ندارد ، و ثانیا کلمه‌ " ایمان " را دخالت می‌دهد ، می‌خواهد بگوید ایمان ملاک وحدت و اتحاد است ، مؤمنان از آن جهت که مؤمن هستند نفس واحد هستند ، یعنی ملاک‌ وحدت و اتحاد را هم بیان می‌کند . در واقع می‌خواهد بگوید : ای مردان مؤمن‌ و ای زنان مؤمن ، آیا اگر به شما چنین تهمتی زده بودند حاضر بودید تهمتی‌ را که به خودتان زده‌اند بازگو کنید ، هر جا بنشینید بگویید به من چنین‌ تهمتی زده‌اند و درباره من چنین حرفی می‌زنند ؟ هیچ وقت درباره خودتان‌ چنین حرفی می‌گفتید ؟ چطور اگر درباره شما حرفی بزنند خودتان می‌فهمید که‌ باید سکوت کنید ، و حرف بدی را که مردم برای شما جعل کرده‌اند دیگر خودتان اشاعه نمی‌دهید ، ولی وقتی که درباره برادران و خواهران مؤمن‌ خودتان حرفی را می‌شنوید ، همان کاری را که درباره خودتان می‌کنید درباره‌ آنها نمی‌کنید ؟ " « لولا اذ غ