آشنایی با قرآن 4 - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٠٦

پس " آسمان " در زبان فارسی یعنی فلک که مثل سنگ آسیا می‌چرخد ، ولی‌ " سماء " معنایش این نیست که آنچه که مثل سنگ آسیا می‌چرخد ، " سماء " یعنی آنچه که در بالا قرار گرفته است ، از ماده " سمو " است و سمو یعنی علو . هر چه که در بالای ما قرار گرفته ، قرآن به آن " سماء " گفته‌ است . خورشید هم سماء است ، ستاره هم سماء است ، ابر هم سماء است ، و حتی گاهی به خود باران هم قرآن می‌گوید " سماء " : " « یرسل السماء علیکم مدرارا »" [١] چون از بالا می‌آید به آن می‌گوید " سماء " ، و امور غیبی و ملکوتی و معنوی را هم قرآن می‌گوید " سماء " چون از نظر معنا در مقام بالاتری قرار گرفته‌اند : " « و هو القاهر فوق عباده »" [٢] . آنچه که قاهر بر ما و مسلط برماست و مافوق معنوی ما فوق معنوی ما قرار گرفته است ، قرآن به آن هم " سماء " می‌گوید . پس این اشتباه‌ نشود . همین قرآن که در بسیاری از موارد و از جمله همین قرائن موجود در اینجا می‌گوید از " ابر " باران می‌فرستیم ، اینجا می‌گوید از " سماء " باران می‌فرستیم ، چون در اینجا سماء خودش همان ابر است و ابر سماء است‌ . " « و ینزل من السماء »" از بالا فرو می‌فرستد " ینزل " یعنی تدریجا فرو می‌فرستد . فرق است میان " انزال " و " تنزیل " . " انزال " فرود آوردن یکدفعه را می‌گویند ، مثل " « انا انزلناه فی لیله القدر »" [٣] که نزول دفعی قرآن را بیان می‌کند . " تنزیل " نزول تدریجی است .
معلوم است : چون باران و تگرگ تدریجا می‌آیند ، لذا تعبیر " ینزل " می‌کند ) « و ینزل من السماء »