یعنی انسان حسناتی انجام می‌دهد و در دیوان اعمالش حسنات زیادی هست ، بعد مرتکب یک حسادت می‌شود ، تمام آنها محو و نابود می‌شود . در حدیثی‌ پیغمبر اکرم در مورد بعضی از اعمال و اذکار فرمود هر کس این عمل را مرتکب بشود یا این ذکر را بگوید خداوند متعال برای او درختی در بهشت‌ غرس می‌کند . یکی از حاضرین عرض کرد : یا رسول الله ! پس ما در بهشت‌ خیلی درخت داریم . فرمود : بلی ، اگر آتشی از اینجا نفرستید و آنها را آتش نزنید .
پس می‌بینید اگر کافر [١] ایمان به خدا نداشته باشد و به قیامتی‌ معتقد نباشد و کاری را برای عالم بالا انجام ندهد عملش بالا نمی‌رود ، و اگر چنین کاری را کرد ولی کفر عنادی و کفر جحودی داشت ، خود این کفر جحودی ، عملش را بعد از اینکه مأجور بوده از بین می‌برد ، همین طور که‌ اعمال ما را مثلا حسادت از بین می‌برد . اعمال خیری که مرتکب می‌شود اگر به قصد خدا نباشد و قصد قربت در کار نباشد تو خالی و پوچ و سراب است ، خیال می‌کند کاری کرده ولی وقتی که چشم به آن جهان باز کرد می‌بیند تمام‌ این اعمالی که او آنها را خیر و مفید به حال خودش خیال می‌کرد بی روح و بی معنی و مرده است ، اینها همه سراب‌اند و او خیال می‌کرده آب است .
دیگر وای به حال انسانی که کافر باشد ، کفرش هم کفر جحودی و عنادی باشد و گناه هم مرتکب بشود ، کافر در حال کفر مرتکب گناه بشود ، آن دیگر " « ظلمات بعضها فوق بعض »" است . قرآن برای این دسته مثل عجیبی ذکر می‌کند : [ مثل آنها مثل ] تاریکی اندر تاریکی است ، می‌فرماید : " « او کظلمات فی بحر لجی »"

[١] [ به معنی غیر مسلمان که شامل اهل کتاب و غیره می‌شود ] .