مؤمن است ، هر غیر مسلمانی را ما می‌توانیم بگوییم " کافر " و آنچه‌ قرآن در اینجا تحت عنوان " کافر " می‌فرماید شامل همه غیر مسلمانها می‌شود ، یا اینکه کافر معنی خاصی دارد که در واقع غیر مسلمان به تقصیر را شامل می‌شود و به اصطلاح غیر مسلمان به قصور را شامل نمی‌شود ؟ علما یک اصطلاحی دارند که این اصطلاح ریشه قرآنی دارد ، جاهل را مقسم‌ قرار می‌دهند و می‌گویند جاهل بر دو قسم است : یا قاصر است و یا مقصر ، و طبعا هر خلافکاری این طور است . یک نفر خلافکار و مجرم یک وقت قاصر است و یک وقت مقصر . " قاصر " یعنی کوتاه و " مقصر " یعنی کوتاهی‌ کننده . اگر کسی چیزی را نمی‌دانست و یا جرمی را مرتکب شد ، یک وقت‌ علت این کار قصور یعنی دست نارسی و کوتاهی است ، یعنی او تقصیر ندارد ، مقصر نیست و راهی غیر از این نداشته است [١] ، و یک

[١] مثلا شما یک دهی را در میان کوههای دور افتاده که کمتر پای مردم‌ شهری به آنجا می‌رسد و کمتر پای مردم آنجا به شهر می‌رسد در نظر بگیرید . اگر در آنجا از یک جوان مثلا بیست ساله ، یکی از مسائل شکیات یا سهویات یا مساله‌ای در باب روزه یا خمس بپرسید می‌بینید خیره به شما نگاه می‌کند که این چه می‌گوید ؟ چه بسا هست که این مسائل اساسا در عمرش‌ به گوش او نخورده و اصلا متوجه نشده که چنین چیزهایی هم هست . به یک‌ چنین آدمی " قاصر " می‌گویند چون این بیچاره تقصیری ندارد ، از اولی که‌ چشم به این دنیا باز کرده خودش را در همین محیط دیده ، در خانواده‌ای‌ بوده که در آن اصلا نماز و روزه‌ای وجود نداشته ، تا وقتی که بزرگ شده و به سن بلوغ رسیده است و بعد دنبال همان کاری رفته که پدر و مادرش رفته‌ بودند ، و اصلا این گونه مسائل به فکرش نمی‌رسیده و کسی هم نبوده که او را آگاه کند . از نظر قوانین به اصطلاح مدنی و دولتی هم ، دولت حق مؤاخذه از یک چنین افرادی را ندارد ، زیرا او چیزی نمی‌داند و اساسا اسم " قانون‌ مدنی " هم در عمرش به گوشش نخورده است .